“ฉันเอง”
นอกประตู เสียงของหลิวชุนเยี่ยนฟังดูเคร่งเครียด ราวกับรวบรวมความกล้าอย่างที่สุด
หลินซิ่วเหอวางปากกาลง นิ่งเงียบไปสองวินาที ก่อนลุกขึ้นเปิดประตู
ยามราตรีมืดสนิท หลิวชุนเยี่ยนยืนอยู่หน้าประตู มือถือตะเกียงน้ำมันก๊าด สีหน้าซีดเซียว เมื่อเห็นเธอออกมา ก็โล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
“มีธุระอะไรหรือ?” หลินซิ่วเหอถาม
เธอไม่สู้ชอบพอหลิวชุนเยี่ยนนัก
ในชาติที่แล้ว หลังจากผู้หญิงคนนี้แต่งเข้าตระกูลหลิน ก็ร่วมมือกับหวังซิ่วหลานวางแผนรังแกเธอไม่น้อย แต่ในชาตินี้ หลายสิ่งเปลี่ยนไป เธอยังไม่มั่นใจว่าหลิวชุนเยี่ยนจะเดินบนเส้นทางเดิมอีกหรือไม่
“ฉัน…” หลิวชุนเยี่ยนอ้าปากเหมือนไม่รู้จะเริ่มอย่างไร ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยเสียงเบา “ฉันเข้าไปนั่งคุยด้วยได้ไหม?”
ในโกดังเงียบสงัด มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่โยกไหวรำไร
หลิวชุนเยี่ยนนั่งบนม้านั่งไม้ กวาดตามองรอบๆ สีหน้าคล้ายมีความคิดหลากหลาย แรกทีเดียวนางคิดว่าหลินซิ่วเหอจะต้องลำบากแสนเข็ญหลังจากย้ายออกมา
แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
โกดังแม้จะเรียบง่าย แต่ถูกจัดเก็บอย่างสะอาดหมดจด บนโต๊ะมีหนังสือเรียน ข้างๆ มีสมุดจด ที่มุมห้องมีหนังสือเรียงซ้อนเป็นระเบียบ—ท่าทางไม่ใช่แค่ใช้ชีวิตไปวันๆ หากแต่เป็นการใช้ชีวิตอย่างตั้งใจ