ห้าวันหลังสอบเอ็นทรานซ์สิ้นสุด ลานบ้านตระกูลหลินที่เงียบสงบมาหลายวันก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง
ฟ้าเพิ่งเริ่มมืด หน้าประตูบ้านก็แขวนหลอดไฟไว้แล้ว กลางลานบ้านวางโต๊ะสามตัว บนโต๊ะมีถั่วลิสง เมล็ดแตงโม และน้ำอัดลมสองขวดที่ปกติไม่ยอมเปิดดื่ม
เพื่อนบ้านหลายคนเพิ่งเลิกงาน ยังไม่ทันกลับบ้าน ตรงเข้ามาดูความสนุกกันเลย
“จัดงานเลี้ยงอีกแล้วเหรอ”
“คราวนี้เรื่องอะไร”
“ได้ยินว่าเว่ยตงสอบเอ็นทรานซ์ได้ดีมาก”
“จริงหรือเปล่า”
“หวังซิ่วหลานพูดเองกับปาก”
เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ หวังซิ่วหลานยกถาดเคลือบออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“นั่งสิ นั่งสิ วันนี้กินตามสบายเลย”
ป้าเสิ่นหยิบเมล็ดแตงโมขึ้นมากำมือหนึ่ง “ผลสอบออกแล้วเหรอ”
“ยังหรอก” หวังซิ่วหลานโบกมือ “แต่เว่ยตงเองก็รู้ตัว บอกว่าดีกว่าตอนสอบจำลองอีก”
คำพูดเดียว คนรอบข้างก็คึกคักขึ้นมาทันที สอบจำลองได้ที่สองของอำเภอ สอบเอ็นทรานซ์ยังทำได้ดีกว่านั่นอีก แล้วจะเป็นยังไง