หน้าประตูสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย ความคึกคักยังคงอยู่ไปจนถึงพลบค่ำ
ใบตอบรับถูกดูไปแล้วไม่รู้กี่รอบ แต่ก็ยังมีคนอยากดูอีก
“ให้ฉันดูอีกที เมื่อกี้ยังดูไม่ชัด”
“คณะวิศวกรรมอัตโนมัติอยู่ตรงไหนน่ะ”
“เธอดูออกหรือ”
“ดูไม่ออก”
“แล้วจะดูทำไม”
“ฉันรู้จักสองตัวนี้ ‘ชิงหัว’” เพียงประโยคเดียว ทุกคนรอบข้างก็หัวเราะกันลั่น
หัวหน้าหวังนั่งอยู่ตรงประตู ใบหน้าแทบจะแข็งค้างเพราะยิ้มมากเกินไป
ตั้งแต่เที่ยงเป็นต้นมา คนที่มาแสดงความยินดีไม่เคยขาดระยะ—หน่วยการผลิตข้างเคียง, ผู้ปฏิบัติงานจากคอมมูน, ลูกค้าประจำของสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่าย, กระทั่งมีคนที่ขี่รถมาจากในอำเภอโดยเฉพาะ ต่างก็อยากมาดูใบตอบรับใบนั้น
“หัวหน้าหวัง ครั้งนี้ทำให้คอมมูนของเรามีหน้าเป็นตาจริง ๆ”
“แค่มีหน้าเป็นตาหรอ” คนข้าง ๆ สอดขึ้น “ต่อไปนี้เวลาพูดก็องอาจแล้ว คอมมูนหงฉีของเรามีนักศึกษาชิงหัว” ผู้คนพากันหัวเราะชอบใจ
ส่วนในโกดัง ในที่สุดก็เงียบสงบลงแล้ว
หลินซิ่วเหอนั่งอยู่หน้าโต๊ะ บนโต๊ะวางใบตอบรับ และยังมีกระดาษแผ่นที่สอดแยกไว้อีกแผ่นหนึ่ง—แผนการฝึกอบรมพิเศษ
เธอคลี่มันออกมาอีกครั้ง อ่านอย่างตั้งใจรอบหนึ่ง
เนื้อหาไม่ยาว ความหมายคร่าว ๆ คือ: หลังจากเข้าเรียนแล้ว ทางมหาวิทยาลัยจะคัดเลือกนักศึกษาใหม่เพื่อเป็นเป้าหมายอบรมพิเศษ จัดหาทรัพยากรด้านการวิจัยให้มากขึ้น จัดอาจารย์ดีเด่นมาชี้แนะ และให้เข้าร่วมโครงการสำคัญก่อนเป็นอันดับแรก
ส่วนในรายชื่อ เธอถูกบรรจุไว้ล่วงหน้าแล้ว
อ่านมาถึงตรงนี้ ต่อให้เป็นหลินซิ่วเหอ จิตใจก็ยังเกิดความหวั่นไหวเล็กน้อย
ชาติก่อน สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดไม่ใช่การตรากตรำ แต่เป็นตอนที่ไม่มีโอกาส
แต่ตอนนี้ โอกาสได้วางอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น “ซิ่วเหอ มีคนจากในอำเภอมาแล้ว”
หลินซิ่วเหอเงยหน้าขึ้น หน้าประตู หัวหน้าหวังมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า แต่ในแววตายังมีความตื่นเต้นอยู่บ้าง เหมือนเจอเรื่องใหญ่เข้าแล้ว “ใครมาหรอ”