ยามเย็น
ผู้คนทยอยแยกย้ายกันไป
จ้าวเสี่ยวเหม่ยกอดกระดาษข้อสอบกลับบ้าน หลี่หงเหมยไปล็อคเคาน์เตอร์ด้านหน้า ในโกดังเหลือเพียงสองคน
แสงสนธยานอกหน้าต่างแผ่ปกคลุมครึ่งฟากฟ้า กระทั่งกระจกยังถูกแต่งแต้มเป็นสีแดงระเรื่อ
โจวจื้อหย่วนกำลังจัดเรียงรายชื่อ ส่วนหลินซิ่วเหอก็แยกข้อสอบจำลองจัดเป็นหมวดหมู่ไว้อย่างเรียบร้อย
สักพักหนึ่ง
จู่ๆ โจวจื้อหย่วนก็เอ่ยขึ้น
"อันที่จริงมีเรื่องอยู่เรื่องหนึ่ง"
"เรื่องอะไร?"
"ปีที่แล้ว"
"โรงงานเครื่องจักรกลอำเภอเคยเกิดอุบัติเหตุ"
มือของหลินซิ่วเหอที่กำลังจัดของชะงักไปชั่วขณะ
อุบัติเหตุโรงงานเครื่องจักรกล? ชาติก่อนมีอยู่จริง แต่เป็นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า และมีคนรู้ไม่มาก
"คุณรู้ได้ยังไง?" เธอถาม
โจวจื้อหย่วนพลิกรายชื่อผ่านไปหนึ่งหน้า กระดาษเกิดเสียงเบา
"เพื่อนผมคนหนึ่งอยู่ที่นั่น"
"ส่งข่าวมาล่วงหน้าน่ะ"
เหตุผลฟังดูสมเหตุสมผล อย่างน้อยก็ฟังดูมีเหตุผล แต่หลินซิ่วเหอจำได้ว่า ตอนที่อุบัติเหตุครั้งนั้นเกิด หลายคนกระทั่งข่าวยังไม่ได้รับเลย ไม่ต้องพูดถึงล่วงหน้าหนึ่งปี
นอกประตูยังมีลมพัด ป้ายเหล็กที่แขวนใต้ชายคาก็แกว่ง เกิดเสียงชนเบาๆ
โจวจื้อหย่วนเก็บรายชื่อชุดสุดท้ายเรียบร้อย เงยหน้าขึ้น
"มีอะไร?"
"ไม่มีอะไร"
หลินซิ่วเหอวางกระดาษข้อสอบใส่ตู้ ตัวล็อคปิดลงดัง 'คลิ๊ก' หนึ่งที เธอไม่ได้ถามต่อ โจวจื้อหย่วนก็ไม่ได้อธิบายต่อ
ทั้งคู่กลับไปทำเรื่องของตัวเอง ราวกับบทสนทนาเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
ทว่าวินาทีที่บานตู้ปิดลง หลินซิ่วเหอก็จดจำเรื่องหนึ่งไว้