โถงสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายเงียบกริบ แม้แต่คนที่มุงดูอยู่หน้าประตูก็ไม่มีใครส่งเสียง
บนเคาน์เตอร์มีของสามอย่างวางอยู่
สมุดเงินฝาก สมุดบัญชี ใบตอบรับสมัครสอบ ทุกอย่างจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
แสงแดดส่องผ่านกระจกเข้ามา ตกกระทบสมุดเงินฝากเล่มนั้นพอดี
หลินเจี้ยนกั้วยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องไปที่สมุดเงินฝาก แล้วเลื่อนไปที่สมุดบัญชี ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบตอบรับสมัครสอบ
เขาไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบ และไม่ได้ก้าวเดินไปข้างหน้า
สายตาหลายสิบคู่ในโถงจับจ้องมาที่เขา รอคอยคำตอบ
ปากกาของหัวหน้าสหพันธ์สตรีหยุดค้างอยู่บนกระดาษ ปลายปากกาลอยอยู่
"สหายหลินเจี้ยนกั้ว"
"คุณตอบได้แล้ว"
ลูกกระเดือกของหลินเจี้ยนกั้วขยับขึ้นลง
"ครอบครัวเลี้ยงดูเธอมาสิบแปดปี"
ในที่สุด!
เขาก็พูดประโยคแรกออกมา
หวังซิ่วหลานรีบเสริมทันที
"นั่นสิ!"
"ถ้าไม่มีตระกูลหลินจะมีเธอวันนี้ได้ยังไง?"
"กินอยู่ไม่ใช่ของที่บ้าน?"
"อยู่ก็ไม่ใช่ของที่บ้าน?"
"ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้ว"
"แม้แต่พ่อแม่ก็ไม่ยอมรับ?"
ผู้คนในโถงเริ่มมีคนขมวดคิ้ว
คำพูดชุดนี้ หลายคนในหมู่บ้านเคยได้ยิน แต่ในวันนี้ ทุกคนรู้สึกว่ามันผิดปกติไป
หลินซิ่วเหอเปิดสมุดบัญชี พลิกไปหน้าสุดท้าย แล้วเลื่อนไปไว้หน้าสุดของเคาน์เตอร์
"สิบขวบก็เริ่มลงนา"
"สิบสองขวบซักผ้าให้ทั้งครอบครัว"
"สิบสามขวบดูแลหลินเว่ยตง"
"สิบสี่ขวบเริ่มหาหญ้าหมักหมู"
"สิบห้าขวบหาแต้มงาน"
"สิบหกขวบตกแม่น้ำตอนหน้าหนาวครั้งหนึ่ง"
"วันรุ่งขึ้นก็ลงนาตามเดิม"
"นี่ก็นับว่าที่บ้านเลี้ยงดูฉัน?"