หลังจากประกาศผลสอบวัดระดับ คณะวิศวกรรมระบบควบคุมอัตโนมัติแทบทุกคนจำชื่อหนึ่งได้——หลินซิ่วเหอ
มาจากชนบท ที่หนึ่งของสาขา การผสมผสานเช่นนี้โดยตัวมันเองพ่วงพาด้วยเรื่องให้พูดถึง
ตลอดทางจากบอร์ดประกาศกลับหอพัก หลินซิ่วเหอรู้สึกได้อย่างชัดเจน สายตาที่ทอดมาที่ตนมีมากขึ้น
มีทั้งความอยากรู้อยากเห็น ความตกตะลึง และความพินิจพิเคราะห์
นางไม่ได้รู้สึกแปลกใหม่
ในชาติก่อนหลายปีนั้น นางเข้าใจหลักการหนึ่งมานานแล้ว——เมื่อคนคนหนึ่งยืนอยู่ในที่สูงขึ้นมาทันใด สิ่งแรกที่ผู้คนสนใจไม่เคยเป็นว่านายทำอะไร แต่นายมาจากไหน
กลับถึงหอพัก กู้เสี่ยวหลานเพิ่งเข้าประตูก็โยนกระเป๋าลงบนเตียง: "ซิ่วเหอ เธอดังแล้วนะ"
หลิวเสวี่ยกำลังดื่มน้ำ แทบสำลัก: "อะไรดัง?"
"ทั้งคณะวิศวกรรมระบบควบคุมอัตโนมัติกำลังพูดถึงเธอเลยนะ" กู้เสี่ยวหลานทำหน้าเกินจริง "ที่หนึ่งจากชนบท เธอรู้ไหมตอนนี้ทุกคนเขาเมาท์อะไรเกี่ยวกับเธอ?"
หลินซิ่วเหอกำลังจัดโต๊ะหนังสือ หน้ามิตก: "เมาท์อะไร?"
"เขาถามว่าเธอนอนวันละแค่สี่ชั่วโมงรึเปล่า"
หลิวเสวี่ยหลุดขำพรืด: "นั่นก็เหลือเชื่อไปหน่อย"
กู้เสี่ยวหลานนั่งลงบนเก้าอี้: "ยังมีคนบอกว่าเธอเป็นอัจฉริยะตั้งแต่เด็ก บอกว่าเธอท่องตำรามัธยมจนขึ้นใจ ที่เหลือเชื่อที่สุดคือมีคนบอกว่าพ่อเธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย"
คราวนี้แม้แต่ซูชิงยังอดเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้
ในหอพักมีเสียงหัวเราะครื้นเครง