หลังจากประกาศผลสอบแบ่งระดับวิชาภาษาอังกฤษออกมา ห้อง 403 ก็เงียบสงบลงไม่น้อย
หลิวเสวี่ยทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมถอนหายใจยาว “ยังดีนะ ไม่ตกลงไปถึงห้องที่แย่ที่สุด”
กู้เสี่ยวหลานเองก็ผ่อนคลายลง “ฉันนึกว่าตัวเองจะได้เข้าห้องพัฒนาทักษะ ที่ไหนได้เกือบไปแล้วเชียว”
ซูชิงกำลังจัดหนังสืออยู่ ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น “ห้องพัฒนาทักษะก็ไม่ได้ดีขนาดนั้นนะ ต่อไปการบ้านยิ่งเยอะกว่าเดิมอีก”
หลิวเสวี่ยทำหน้าหมดอาลัยตายอยากทันที “พวกคนเรียนเก่งเวลาพูด ช่วยเห็นใจความรู้สึกคนธรรมดาอย่างเราบ้างได้ไหม”
ในห้องพักมีเสียงหัวเราะดังขึ้น บรรยากาศผ่อนคลายลง
มีเพียงหลินซิ่วเหอที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ มองรายชื่อแบ่งระดับวิชาภาษาอังกฤษนั้น นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดใหม่ ที่เธอค้นพบว่าตนเองไม่ใช่คนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด
ชิงหัวไม่เหมือนกับคอมมูนหงฉี ที่นี่คือแหล่งรวมนักเรียนที่เก่งที่สุดในประเทศ ทุกคนล้วนมีความภาคภูมิใจของตัวเอง ทุกคนล้วนเคยเป็นที่หนึ่ง