เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หอพัก 403 ก็มีเสียงเคลื่อนไหว
กู้เสี่ยวหลานตื่นเป็นคนแรก การเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว สามนาทีเก็บผ้าห่ม ห้านาทีทำกิจวัตรส่วนตัวเสร็จ
หลิวเสวี่ยงัวเงียโผล่หัวออกจากผ้าห่ม เหลือบมองนอกหน้าต่างแล้วหดกลับเข้าไป "ฟ้ายังไม่สว่างเลยนะ..."
"รีบตื่นเถอะ" กู้เสี่ยวหลานไม่เกรงใจ "วันนี้มีสอบวัดระดับภาษาอังกฤษ"
ทันทีที่สิ้นเสียง หลิวเสวี่ยก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันใด "ใช่แล้ว! สอบ!"
ซูชิงนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะแล้ว ดวงตาหลังกรอบแว่นฉายแววสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเตรียมตัวมาดี
หลินซิ่วเหอก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน
ที่จริงแล้วเธอตื่นนานกว่านั้น เมื่อคืนนอนบนเตียงพลางคิดถึงเรื่องภาษาอังกฤษไม่หยุด
ชาติก่อนเธอเคยเรียนบ้างหลังจากทำงานแล้ว แต่นั่นมันหลายปีให้หลัง
แต่ตอนนี้ เธอต้องเผชิญหน้ากับภาษาอังกฤษระดับมหาวิทยาลัยด้วยสถานะของปี 1978
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไม่มั่นใจเลยจริง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสี่คนก็ออกจากหอด้วยกัน
สวนชิงหวายามเช้าตรู่เงียบสงบและงดงาม
บนถนนร่มไม้มีนักศึกษาอยู่ไม่น้อยแล้ว บ้างท่องศัพท์ บ้างอ่านหนังสือยามเช้า บางคนถึงขั้นอ่านบทความภาษาอังกฤษริมทะเลสาบ
หลิวเสวี่ยมองแล้วอดอุทานไม่ได้ "ขยันกันเกินไปแล้ว"
ทว่ากู้เสี่ยวหลานกลับนิ่งสงบ "นี่คือมหาวิทยาลัยชิงหวา"
เพียงประโยคเดียว ทั้งหมดก็เงียบกริบ