ปราณกระบี่กรีดผ่านที่ใด มิติล้วนถูกผ่าออกอย่างเรียบกริบ เผยรอยแยกสีดำแคบยาวสายหนึ่ง!
สายน้ำยมโลกอันเชี่ยวกราก ร่างเสวียนวารีทมิฬอันน่าสะพรึง และระฆังสะกดวิญญาณที่แผ่คลื่นพลังแข็งแกร่ง... ทุกสิ่งล้วนเปราะบางราวกระดาษเปียกต่อหน้าปราณกระบี่แห่งความโกลาหลสายนี้!
“ฉัวะ!”
ร่างเสวียนวารีทมิฬยังไม่ทันส่งเสียงร้องโหยหวน ก็ถูกปราณกระบี่ผ่าแยกออกเป็นสองซีก จากนั้นพลังโลกและพลังมิติที่แฝงอยู่ในปราณกระบี่ก็ทำให้มันสลายสิ้น กลายเป็นอนุภาคพลังงานต้นกำเนิด ก่อนเลือนหายไปในฟ้าดิน
“ตึง!”
ระฆังสะกดวิญญาณส่งเสียงคร่ำครวญ รอยร้าวชัดเจนปรากฏบนตัวระฆัง แสงวิญญาณหม่นลง ก่อนปลิวกระเด็นไป ไม่รู้ว่าร่วงไปแห่งหนใด
ส่วนปราณกระบี่สายนั้นยังคงพุ่งไปข้างหน้า ฟันตรงเข้าสู่แม่น้ำตัดวิญญาณที่ไหลเชี่ยวไม่ขาดสาย!
“ครืน——!!!”
เสียงสนั่นทุ้มต่ำถึงขีดสุดดังขึ้น ประหนึ่งเสียงคำรามจากส่วนลึกใต้ผืนพิภพ!
แม่น้ำตัดวิญญาณอันกว้างใหญ่ทั้งสายกลับถูกกระบี่นี้ฟันขาดจากตรงกลางอย่างไม่อาจต้านทาน!
สายน้ำแยกออกไปสองฝั่ง เผยให้เห็นท้องธารแห้งผาก ร่องลึกไร้ก้นบึ้งยาวนับพันจั้งปรากฏกลางแม่น้ำ ขณะที่สายน้ำทั้งสองฝั่งถูกพลังไร้รูปร่างกั้นไว้ จนไม่อาจไหลกลับมาบรรจบกันได้ชั่วขณะ!
กระบี่เดียว ตัดขาดแม่น้ำ!
เงียบงัน! เงียบงันราวกับความตาย!
เหล่าผู้บำเพ็ญที่ลอบสอดส่องอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ต่างนิ่งงันราวเป็ดที่ถูกบีบคอ เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
ภาพตรงหน้าเกินกว่าขีดจำกัดความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว!
พลังต่อสู้ขั้นปราชญ์แท้สูงสุด สมบัติล้ำค่าประจำตระกูล กลับไร้ค่าถึงเพียงนี้ต่อหน้าหญิงชุดขาวนางนั้นหรือ?
กระบี่เดียวตัดขาดแม่น้ำ นี่เป็นอิทธิฤทธิ์ระดับใดกัน?!
“พรวด!”
ห่างออกไปหลายพันลี้ ภายในดินแดนบรรพชนตระกูลเจียง ร่างต้นของเจียงเหอราวกับถูกสายฟ้าฟาด เขากระอักเลือดก้อนใหญ่ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ลมหายใจอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว