หลี่เทียนหยวนเงยหน้ามองตามไปเช่นกัน
เป็นดังที่คาดไว้ ท่ามกลางหมู่เมฆบนท้องฟ้าไกลออกไป มียานทองคำหรูหราลำหนึ่งจอดอยู่ โดยมีมังกรเจียวเก้าตัวลากมา
ยานลำนั้นเป็นสีทองอร่ามทั้งคัน สลักลวดลายซับซ้อน แผ่กลิ่นอายน่าเกรงขามจาง ๆ
รอบยานยังมีผู้บำเพ็ญชุดเกราะทองยืนเรียงรายอยู่หลายร้อยคน
“คนจากตระกูลเจียงโบราณแห่งตงโจว!”
ไท่เสวียนเจินเหรินหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจำตราสัญลักษณ์บนยานได้
ตระกูลเจียงเป็นหนึ่งในขุมกำลังชั้นยอดของตงโจว ตราประจำตระกูลย่อมโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ยากจะลืมเลือน
ยานคันนี้ยังเป็นสมบัติคุ้มตระกูลของตระกูลเจียง นามว่า ราชรถเทพมังกรวารีทอง
“อืม คนตระกูลเจียงมาถึงแล้วหรือ?”
หลี่เทียนหยวนได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าตระกูลเจียงต้องมาเพราะเจียงเยว่หลีกับเขา มิฉะนั้นจะบุกขึ้นเขามาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราดเช่นนี้ได้อย่างไร
เพียงแต่เขาไม่คิดว่าตระกูลเจียงจะกร่างถึงเพียงนี้ พอมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือพังประตูสำนักทันที
เห็นชัดว่าไม่ได้ใส่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวไว้ในสายตาเลย
“ประมุข...”
หลี่เทียนหยวนหันไปมองไท่เสวียนเจินเหริน กำลังจะเอ่ยปาก ทว่าอีกฝ่ายกลับพูดตัดขึ้นเสียก่อน
“ไม่เป็นไร มีข้าอยู่ เจ้าไม่ต้องกังวล”
ไท่เสวียนเจินเหรินโบกมือ คิดว่าหลี่เทียนหยวนเป็นห่วงว่าตระกูลเจียงจะมาแก้แค้น จึงปลอบเขาทันที
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เทียนหยวนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาไม่ได้หวาดกลัวตระกูลเจียง เพียงแต่เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเขา หากทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวต้องเป็นอริกับตระกูลเจียงด้วย มโนธรรมของเขาคงไม่อาจสงบได้