“นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
จินอู๋จิ้วยืนอยู่นอกภาพแผ่นดินเฉียนคุน สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่แผ่ออกมาจากภายใน ใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
เขาเบิกตากว้าง จ้องภาพแผ่นดินเฉียนคุนเขม็ง พยายามมองให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นภายใน
ทว่าแสงภายในภาพแผ่นดินเฉียนคุนกลับวูบวาบไม่หยุด เขามองสถานการณ์ข้างในไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย
“ฮึ ไม่ว่าเจ้าจะเล่นลูกไม้อะไร ก็หนีเงื้อมมือข้าไม่พ้น!”
จินอู๋จิ้วกัดฟันกล่าวอย่างดุดัน
แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่เขายังคงเชื่อมั่นว่าอานุภาพของภาพแผ่นดินเฉียนคุนมากพอจะกักขังหลี่เทียนหยวนไว้ข้างในจนตาย
จากนั้นเขาก็โจมตีจักรเทพสุริยันจันทราอย่างบ้าคลั่งต่อไป
ภายในภาพแผ่นดินเฉียนคุน หลี่เทียนหยวนควบคุมต้นเทพฝูซัง ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ดวงตะวันเก้าดวงบนท้องฟ้า
กิ่งใบของต้นเทพขยับไหวเบา ๆ ส่งเสียงซ่า ๆ ประหนึ่งกำลังขับขานบทเพลงศึกอันเก่าแก่
ดวงตะวันเก้าดวงสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากต้นเทพฝูซัง จึงยิงเปลวเพลิงร้อนแรงสายแล้วสายเล่าเข้าใส่ต้นเทพ
เปลวเพลิงเหล่านั้นแผ่ไอร้อนมหาศาล ทุกแห่งที่พาดผ่านล้วนทำให้มิติถูกเผาจนบิดเบี้ยว
ทว่าต้นเทพฝูซังกลับไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย เพียงสะบัดกิ่งใบเบา ๆ ก็ปัดเปลวเพลิงทั้งหมดให้สลายไป
ทันใดนั้น กิ่งก้านของต้นเทพฝูซังพลันแปรเปลี่ยนเป็นมังกรยักษ์หลายสาย แผ่อานุภาพไร้ขอบเขต พุ่งแทงใส่ดวงตะวันเก้าดวง
กิ่งก้านทุกกิ่งแฝงพลังแข็งแกร่ง ราวกับสามารถทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าได้
“ปัง ปัง ปัง...” เสียงระเบิดกึกก้องต่อเนื่องไม่ขาดสาย กิ่งก้านของต้นเทพฝูซังปะทะกับดวงตะวันเก้าดวงอย่างรุนแรง