ขณะที่เย่เฉินกำลังเผชิญหน้ากับทุกคน สถานการณ์ตึงเครียดจนพร้อมปะทุ หลงอ้าวเทียนก็หลอมรวมดาบวิญญาณมังกรใหญ่ได้สำเร็จแล้ว
ชั่วพริบตานั้น พลังมังกรอันน่าสะพรึงกลัวพลันระเบิดออกจากร่างของเขา ประหนึ่งเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของมังกรยักษ์บรรพกาล เปี่ยมด้วยบารมีและความองอาจไร้ขอบเขต
พื้นที่ปลายสุดของบันไดสวรรค์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากแรงกระแทกของพลังมังกร ราวกับพร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
หลงอ้าวเทียนถือดาบวิญญาณมังกรใหญ่ ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
แววตาของเขาเปล่งประกายหยิ่งผยอง เผยให้เห็นท่วงท่าราวกับเป็นหนึ่งเดียวที่อยู่เหนือผู้ใด ประหนึ่งได้กลายเป็นผู้ครองโลกใบนี้แล้ว
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ นี่น่ะหรือศาสตราจักรพรรดิสูงสุด? ฮ่า ๆ ช่างทรงพลังเหลือเกิน! เมื่อมีมันอยู่ในมือ ข้าหลงอ้าวเทียนจะต้องครองใต้หล้าได้แน่!”
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความโอหังและความมั่นใจ ราวกับมองเห็นวันที่ตนจะครอบครองเขตดาราจื่อเวยอยู่ตรงหน้าแล้ว
หลงอ้าวเทียนกวาดตามองทุกคน ก่อนสายตาจะไปหยุดลงที่ไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลในมือเย่เฉิน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มละโมบ “ทุกท่าน เรื่องสนุกเช่นนี้จะขาดข้าไปได้อย่างไร? ไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลเม็ดนี้ ข้าก็สนใจเช่นกัน”
เมื่อกู้จิ่วเกอกับลี่เฟยอวี่และคนอื่น ๆ ได้ยิน สีหน้าก็พลันย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง
พวกเขาไม่คิดเลยว่าหลงอ้าวเทียนจะได้ศาสตราจักรพรรดิสูงสุดมาครอบครองแล้ว แต่ยังหมายตาไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลอีก ช่างโลภไม่รู้จักพอ! เห็นชัดว่าไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลย
กู้จิ่วเกอกัดฟันกล่าวเสียงเย็น “หลงอ้าวเทียน อย่าได้ล้ำเส้นเกินไป! เจ้าได้ดาบวิญญาณมังกรใหญ่ไปแล้ว ยังคิดจะเอาไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลอีก ไม่โลภเกินไปหน่อยหรือ?”
“โลภหรือ?”
หลงอ้าวเทียนแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ในโลกนี้ ผู้แข็งแกร่งย่อมเป็นใหญ่ มีพลังแล้วก็สมควรได้ครอบครองสิ่งต่าง ๆ มากกว่า ของที่ข้าหลงอ้าวเทียนต้องการ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าไม่ได้มา วันนี้ไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลเม็ดนี้ ข้าต้องได้มาแน่!”