“ฮ่า ๆ ในที่สุดข้าก็ขึ้นมาได้!”
หลังหลงอ้าวเทียนขึ้นถึงยอดสูงสุด เขามองผู้คนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง พลางอดเยาะเย้ยขึ้นมาไม่ได้ “ฮ่า ๆ พวกเจ้ายังอ่อนแอเกินไป สมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายนี้ ย่อมตกเป็นของข้า!”
เสียงหัวเราะของเขาเปี่ยมด้วยความลำพองและโอหัง ราวกับใต้หล้าทั้งมวลอยู่แทบเท้า
เมื่อถูกหลงอ้าวเทียนเยาะเย้ย หลายคนก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
สีหน้าของพวกเขาดำคล้ำอย่างยิ่ง แววตาทอประกายโกรธเกรี้ยว
โดยเฉพาะกู้จิ่วเกอ เขามองตนสูงส่งมาโดยตลอด เชื่อว่าตนเป็นผู้โดดเด่นที่สวรรค์ประทานมาให้ และไม่มีผู้ใดเทียบได้
แต่บัดนี้กลับถูกคนดูหมิ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจะกล้ำกลืนความอัปยศนี้ลงไปได้อย่างไร
“หลงอ้าวเทียน อย่าเพิ่งได้ใจไป! คราวนี้ถือว่าเจ้าโชคดี ครั้งหน้าข้าไม่มีทางแพ้เจ้าแน่!” กู้จิ่วเกอกัดฟันกล่าวด้วยความเคียดแค้น
“หึ ครั้งหน้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าจะมีครั้งหน้าอีกหรือ? คราวนี้ข้าจะเหยียบพวกเจ้าทุกคนไว้ใต้ฝ่าเท้า!”
หลงอ้าวเทียนแค่นเสียงเย็นชา แววตาเปล่งประกายละโมบ
เขาไม่สนใจคนอื่นอีก หันกายเดินไปหาสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้าย นั่นคือดาบวิญญาณมังกรใหญ่
เมื่อมาถึงเบื้องหน้าดาบวิญญาณมังกรใหญ่ เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป กุมด้ามดาบไว้
ชั่วพริบตา พลังมังกรอันแข็งแกร่งก็ปะทุออกจากดาบวิญญาณมังกรใหญ่
พลังมังกรนั้นราวกับมังกรยักษ์ที่หลับใหลตื่นขึ้นมา แผ่กลิ่นอายทรงอำนาจและพลังไร้สิ้นสุด
หลงอ้าวเทียนสัมผัสได้ว่าวิญญาณมังกรภายในดาบวิญญาณมังกรใหญ่กำลังประสานเสียงกับเขา
“ฮ่า ๆ เป็นดังคาด สวรรค์ช่วยข้าจริง ๆ! ดาบวิญญาณมังกรใหญ่แห่งมหามรรคาชิ้นนี้ช่างเหมาะกับข้าโดยแท้! เมื่อได้มันมา พลังของข้าจะเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล!”