“ดูท่า พวกเจ้าคงดื้อดึงไม่ยอมสำนึกสินะ”
เสียงเรียบเฉยดังขึ้น ร่างของหลงอ้าวเทียนแผ่จิตสังหารเกรียงไกร เขาเหยียบอากาศทะยานไปเบื้องหน้า ดาบวิญญาณมังกรใหญ่ในมือครูดลากประกายดาบสีทองเจิดจ้า ประหนึ่งเทพสังหารผู้กำลังจ้องมองโลกด้วยโทสะ
เมื่อมีดาบวิญญาณมังกรใหญ่อยู่ในมือ ยามนี้เขารู้สึกว่าตนไร้เทียมทาน ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามทั้งหกคนร่วมมือกันแล้วจะอย่างไร?
แต่ในขณะที่หลงอ้าวเทียนกำลังจะลงมือ...
หึ่ง—!
เสียงกระบี่กังวานใสเสนาะหู ราวกับสามารถแช่แข็งกาลเวลา พลันดังขึ้น!
เสียงกระบี่นี้ไม่ได้ดังมากนัก ทว่ากลับมีพลังทะลวงผ่านอันยากบรรยาย เพียงชั่วพริบตาก็กดเสียงคำรามมังกรของดาบวิญญาณมังกรใหญ่ลง และก้องชัดเข้าหูของทุกคนในที่นั้น กระทั่งทะลุไปถึงส่วนลึกของวิญญาณ!
จากนั้นไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็แผ่ปกคลุมยอดบันไดสวรรค์ทั้งผืนด้วยอานุภาพมิอาจต้านทาน!
มิติดุจถูกแช่แข็ง กระแสพลังปั่นป่วนอันบ้าคลั่งสงบลงในพริบตา แม้แต่คมดาบอันไร้เทียมทานของดาบวิญญาณมังกรใหญ่ก็คล้ายถูกไอเย็นสุดขั้วที่จู่โจมกะทันหันหยุดยั้งไว้ชั่วขณะ!
สายตาของทุกคน รวมถึงหลงอ้าวเทียนผู้เย่อหยิ่งทะนงตน ต่างหันขวับไปยังทิศทางเดียวกัน
เห็นเพียงลั่วชิงเหยาที่นั่งขัดสมาธิหลอมรวมกระบี่น้ำแข็งเสวียนสังหารมังกรมาตลอด บัดนี้ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่นางลืมตาขึ้นแล้ว!
ดวงตาของนางเย็นชาเสียยิ่งกว่าแต่ก่อน ประหนึ่งกลายเป็นน้ำแข็งลึกล้ำหมื่นปี รอบกายแผ่ไอเย็นสีครามน้ำแข็งที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทุกแห่งที่ไอเย็นนั้นเคลื่อนผ่าน มิติล้วนจับตัวเป็นผลึกน้ำแข็งละเอียด
กระบี่น้ำแข็งเสวียนสังหารมังกรในมือนาง ซึ่งทั้งเล่มใสราวผลึกดุจสลักจากน้ำแข็ง กำลังแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวจนฟ้าดินเปลี่ยนสี!
หลงอ้าวเทียนสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากกระบี่น้ำแข็งเสวียนสังหารมังกร สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน รีบหยุดการโจมตีทันที!
ในบรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่ เขาไม่ได้หวาดเกรงคนอื่นนัก มีเพียงลั่วชิงเหยาที่ทำให้เขาระแวดระวังอยู่บ้าง!
อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็ได้รับศาสตราจักรพรรดิสูงสุดเช่นเดียวกับเขา!