อาศัยจังหวะที่แผนผังปากั้วกำลังรับแรงปะทะ หลี่เทียนกังก็เปลี่ยนผนึกมืออีกครั้ง “ขุนเขาแห่งปากั้ว—ย้อนกลับ!”
ภาพสัญลักษณ์ในแผนผังปากั้วพลันเปล่งแสงสีเหลืองดิน พลังต้านกลับหนักแน่นดุจขุนเขาสายหนึ่งไหลย้อนออกมาตามวิถีอันลึกล้ำ กระแทกเข้าใส่ภาพมายาที่เพิ่งปลดปล่อยกระบวนท่าใหญ่เสร็จสิ้น
แม้ภาพมายาจะรีบตั้งรับได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังถูกพลังสายนี้ซัดจนกระเด็น จังหวะการเคลื่อนไหวชะงักไปเล็กน้อย
หลี่เทียนกังคว้าโอกาสที่ผ่านไปเพียงชั่วพริบตา แววตาเย็นเยียบวาบขึ้น “ฟ้าลิขิต—สะกด!”
มือซ้ายยกขึ้นฉับพลัน ก่อนกำเข้าหาภาพมายา
ชั่วขณะนั้น ลวดลายเต๋าแห่งการคำนวณและร่องรอยพลังรอบกายภาพมายาบิดเบี้ยวและพังทลายอย่างรุนแรง ประหนึ่งรากฐานการหมุนเวียนพลังของมันถูกขัดขวางอย่างฝืนกำลัง
นี่คือเคล็ดวิชาลับที่เป็นหัวใจสำคัญที่สุดและน่าหวาดเกรงที่สุดของหอเทียนจี—แทรกแซงกลไกฟ้า รบกวนกฎเกณฑ์เต๋า!
มันมุ่งโจมตีรากฐานและต้นกำเนิดแห่งการหมุนเวียนพลังของฝ่ายตรงข้าม!
“พรวด!” การฝืนใช้วิชาทวนสวรรค์เช่นนี้ทำให้หลี่เทียนกังถูกพลังสะท้อนกลับเช่นกัน เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ลมหายใจอ่อนแรงลงฉับพลัน
ทว่าแววตาเด็ดเดี่ยวกลับยิ่งฉายชัด!
ภาพมายาดิ้นรนอยู่กลางอากาศ แสงทั่วร่างวูบไหวอย่างบ้าคลั่ง ลมหายใจปั่นป่วน เห็นได้ชัดว่าตรรกะการคำนวณภายในถูกตัดขาดในพริบตา จนตกอยู่ในสภาวะขัดแย้งกับตนเองและแข็งค้าง
“ตอนนี้แหละ!”
แววตาเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาหลี่เทียนกัง เขาไม่สนใจบาดแผลของตน พลางขยับมือทั้งสองอีกครั้ง!
ไม้บรรทัดหยกโบราณเรียบง่ายเล่มนั้น ซึ่งลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าและก่อนหน้านี้ยังไม่เคยถูกใช้ คือศาสตราวิเศษประจำกายของเขา—“ไม้บรรทัดวัดฟ้า” พลันเปล่งประกายสีเขียวเจิดจ้าบาดตา!