ผู้อาวุโสผู้นั้นสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีพลังบำเพ็ญเพียงขั้นรวมโอสถอันน้อยนิด เขาประสานมืออ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ท่านทูตโปรดพิจารณาด้วย… เรื่องนี้… เรื่องนี้เป็นเพราะผลผลิตจากแปลงนาวิญญาณไม่ดีจริง ๆ ผู้เฒ่าผู้นี้พยายามจนสุดกำลังแล้ว แต่ก็รวบรวมได้เพียงเท่านี้… ขอท่านทูตผ่อนผันให้อีกสักหลายวัน ผู้เฒ่าผู้นี้จะนำมาชดใช้ให้ครบแน่นอน…”
“ผ่อนผันงั้นหรือ? ฮึ! นักบุญหญิงเจียงหลานกำลังจะทะลวงขั้นปราชญ์แท้ อีกไม่กี่วันท่านตี้ซื่อเทียนก็จะมาเยือนตระกูลของเรา คลังสมบัติกำลังต้องการทรัพยากรจำนวนมาก! หากทำให้เรื่องใหญ่ของนักบุญหญิงกับท่านตี้ซื่อเทียนล่าช้า เจ้าแบกรับไหวหรือ?!” หัวหน้ากลุ่มผู้มีหน้าตาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งเตะผู้อาวุโสล้มลงกับพื้น ก่อนจะด่าทอว่า “พวกไร้ประโยชน์จากสายรอง! ดีแต่ถ่วงแข้งถ่วงขา!”
ศิษย์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบประจบว่า “หัวหน้าหลิวโปรดระงับโทสะเถิดขอรับ จะไปโมโหอะไรกับพวกเศษสวะสายรองพวกนี้ ได้ยินว่าทางสายหลัก เพราะนักบุญหญิงสนิทสนมกับท่านตี้ซื่อเทียน จึงได้รับรางวัลมาอีกไม่น้อย ช่างน่าเกรงขามจริง ๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าหลิวก็เผยสีหน้าภาคภูมิใจราวกับมีส่วนร่วมด้วย “ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว! ท่านตี้ซื่อเทียนเป็นบุคคลสูงส่งเพียงใด? การที่ท่านเลือกมาสนใจตระกูลเจียงของเรา นับเป็นวาสนาของตระกูลเจียง! ได้ยินว่ายาโอสถที่ท่านมอบให้คนข้างกายนักบุญหญิงอย่างไม่ใส่ใจ ยังเพียงพอให้พวกเศษสวะสายรองนี่บำเพ็ญได้หลายสิบปี! ไอ้แก่คนนี้ยังกล้าหักเบี้ยบรรณาการอีก ช่างรนหาที่ตาย!”
ผู้อาวุโสนอนคว่ำอยู่บนพื้น ไอเป็นเลือด ไม่กล้าขัดขืน ทำได้เพียงร่ำไห้อย่างสิ้นหวัง
เจียงเยว่หลีซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ฟังถ้อยคำบาดหูและมองภาพการข่มเหงที่คุ้นตา เล็บของนางจิกลงกลางฝ่ามือลึกขึ้นเรื่อย ๆ อำนาจบารมีของเจียงหลานและอิทธิพลของตี้ซื่อเทียน ล้วนสร้างขึ้นบนคราบเลือดและน้ำตา ตลอดจนความอัปยศของผู้คนสายรองนับไม่ถ้วน! แล้วมารดาของนางเล่า ในอดีตก็ถูกบีบจนตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้มิใช่หรือ?