“เจ้าคือเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์ที่ช่วยเจ้าสารเลวตัวน้อยจินหยางคนนั้นหรือ?” ผู้อาวุโสมองหลี่เทียนหยวนอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“ใช่แล้ว ไอ้เฒ่า เจ้าคิดจะขวางทางพวกข้าหรือ? เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าสังหารเจ้าทิ้งไปด้วยกันก็แล้วกัน”
หลี่เทียนหยวนกล่าวอย่างโอหังยิ่ง
ราวกับผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ยอดฝีมือว่าที่จักรพรรดิ แต่เป็นเพียงมดปลวกที่บี้ให้ตายได้ตามใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้อาวุโสสี่พลันมืดครึ้มอย่างยิ่ง เขาจ้องหลี่เทียนหยวนอย่างเดือดดาลแล้วกล่าวว่า “ดีนัก เจ้าหนุ่มเผ่ามนุษย์! ช่างโอหังเสียจริง! คิดว่าแค่เจ้าทำลายค่ายกลผนึกเพลิงสิบทิศ สังหารพวกปลายแถวไปไม่กี่คน ก็มีคุณสมบัติมาท้าทายข้าแล้วหรือ? วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า รากฐานของภูเขาเทพสุริยันนั้นมิใช่สิ่งที่เจ้าจะจินตนาการได้!”
เสียงยังไม่ทันขาด เขาก็ยื่นมือขวาออกมาอย่างฉับพลัน หงายฝ่ามือขึ้น เปลวเพลิงสีแดงคล้ำกลุ่มหนึ่งควบแน่นขึ้นอย่างรวดเร็วกลางฝ่ามือ
เปลวเพลิงกลุ่มนั้นหมุนวนและขยายตัวไม่หยุด แผ่แรงกดดันชวนให้หายใจไม่ออก ราวกับเป็นดวงตะวันดวงเล็กที่พร้อมระเบิดขึ้นได้ทุกเมื่อ
“ไป!”
ผู้อาวุโสสี่ตวาดเสียงต่ำ ก่อนขว้างเปลวเพลิงในฝ่ามือเข้าใส่หลี่เทียนหยวน
เปลวเพลิงกลุ่มนั้นแปรเป็นลำแสงพุ่งวาบด้วยความเร็วสูง เพียงพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าหลี่เทียนหยวน
ทุกแห่งที่มันผ่าน อากาศราวกับถูกฉีกขาด ทิ้งรอยแยกสีดำไว้เบื้องหลัง ก่อเกิดเป็นเขตสุญญากาศขนาดมหึมา
ยอดฝีมือว่าที่จักรพรรดิลงมือเพียงครั้งเดียว ก็สะเทือนฟ้าสะเทือนดินแล้ว!
หลี่เทียนหยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ในเปลวเพลิงกลุ่มนั้น