“เจ้าหนู ฝีมือเจ้าไม่เลวจริง ๆ มิน่าเล่าถึงได้โอหังเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่คู่ควรให้ข้าใส่ใจ!”
ผู้อาวุโสสี่กล่าวเสียงเย็นชา เขาเลิกดูแคลนหลี่เทียนหยวนแล้ว พลังที่อีกฝ่ายแสดงออกมาทำให้รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
หลี่เทียนหยวนเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างเฉยเมย “ยังมีวิชาอะไรอีกก็จงใช้มาให้หมด มิฉะนั้นเดี๋ยวก็ไม่มีโอกาสแล้ว”
เขาตั้งใจจะใช้ผู้อาวุโสสี่แห่งภูเขาเทพสุริยันเป็นคู่ซ้อม จึงคิดจะเล่นกับอีกฝ่ายให้เต็มที่สักหน่อย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จิตสังหารในดวงตาของผู้อาวุโสสี่ก็พลุ่งพล่าน เพลิงโทสะมหาศาลแทบจะปะทุออกมา
“รนหาที่ตาย!”
เขาคำรามก้อง เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหลัง นั่นคือร่างแท้จริงของเขา—เงาธรรมสุริยัน
ธรรมรูปลักษณ์ขนาดมหึมานี้สูงนับหมื่นจั้ง ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน เปลวเพลิงโอบล้อมทั่วร่าง ราวกับกำลังอาบอยู่ในทะเลเพลิง แผ่บารมีไร้ผู้ใดเทียบ ทอดมองใต้หล้าด้วยความเย่อหยิ่ง
“จิ๊ว—”
เสียงกังวานแหวกห้วงนภา เงาธรรมสุริยันกระพือปีก ไอร้อนระลอกหนึ่งโถมเข้าปะทะ
หลี่เทียนหยวนรู้สึกร้อนระอุไปทั่วร่าง ทว่าเขายังคงยืนหยัดดุจขุนเขา ไม่ขยับแม้แต่น้อย
“เจ้าหนู ตายเสียเถอะ!”
เงาธรรมสุริยันกระพือปีกมหึมา ทุกครั้งที่โบกสะบัดจะก่อเกิดลมร้อนรุนแรง ราวกับสามารถจุดอากาศรอบด้านให้ลุกไหม้ได้
ลมร้อนหอบเปลวเพลิงไร้สิ้นสุด พุ่งเข้าใส่หลี่เทียนหยวนประหนึ่งคลื่นถล่มภูผา ทุกแห่งที่ผ่านไป ห้วงอากาศราวกับถูกเพลิงผลาญจนหลอมละลาย เกิดระลอกบิดเบี้ยวขึ้นเป็นสาย