ทางด้านภูเขาเทพสุริยัน หลังจากตกอยู่ในความเงียบงัน ก็พลันระเบิดเสียงโห่ร้องกึกก้องและความยินดีราวกับรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด!
“บารมีของผู้อาวุโสช่างเกรียงไกรนัก!”
“ไร้เทียมทาน! ไร้เทียมทานจริง ๆ!”
จินฉงและผู้อาวุโสทั้งหลายหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน ตื่นเต้นเสียจนยากจะควบคุมตนเอง
เย่เฉินกับเซี่ยหานอีกำหมัดแน่น ดวงตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ นี่แหละคืออาจารย์ของพวกเขา!
ยอดฝีมือขั้นว่าที่จักรพรรดิสูงสุดทั้ง 12 คน สีหน้าสงบนิ่งและจิตสังหารบนใบหน้ามลายหายไปนานแล้ว แทนที่ด้วยความหวาดผวาและเคร่งขรึมเข้มข้นจนยากจะสลาย
ร่างธรรมจักรพรรดิมังกรเผาสวรรค์และร่างธรรมจักรพรรดิมารสวรรค์เจ็ดอารมณ์ก่อตัวขึ้นใหม่ ทว่าร่างกลับเลือนรางกว่าก่อนอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาจ้องเงาร่างในอาภรณ์สีครามกลางห้วงดาราเขม็ง ดวงตามังกรและเนตรมารเผยความหวาดระแวงสับสนกับความหวั่นเกรงอย่างลึกล้ำเป็นครั้งแรก
“ไม่ถูกต้อง! ระดับพลังของเจ้า... มิใช่แค่ขั้นว่าที่จักรพรรดิอย่างแน่นอน!”
เสียงของร่างธรรมจักรพรรดิมังกรเผาสวรรค์สั่นไหวเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต ไม่เหลือความเย็นชาเด็ดขาดดังเช่นก่อนหน้าอีกแล้ว “วาจาสิทธิ์ เจตจำนงกระบี่ทะยานสู่ฟ้า... แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใคร?! ทั่วฟ้าหมื่นแดน มีบุคคลเช่นเจ้าโผล่มาตั้งแต่เมื่อใด?!”
หลี่เทียนหยวนยังคงยืนไพล่หลัง อาภรณ์สีครามพลิ้วไหวแผ่วเบาอยู่กลางห้วงดารา ราวกับเมื่อครู่เพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง
เขาเหลือบมองเงามหาจักรพรรดิทั้งสองอย่างเฉยชา
“ข้าเป็นใคร พวกเจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้”
คำตอบของหลี่เทียนหยวนเย็นชาและหยิ่งผยอง ประหนึ่งฝ่ามือไร้รูปร่างที่ฟาดใส่ใบหน้าของร่างธรรมมหาจักรพรรดิทั้งสองและกองกำลังพันธมิตรจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดอย่างจัง