ข้อมือของหลี่เทียนหยวนสะบัดเบา ๆ
พลังอันน่าสะพรึงกลัวเกินบรรยายสายหนึ่งส่งผ่านด้ามง้าวไป
ร่างธรรมแห่งจักรพรรดิมังกรเผาสวรรค์ราวกับถูกกระแทกอย่างหนัก ส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด เงาร่างธรรมพลันมืดหม่นลงอย่างยิ่ง แทบจะแตกสลายไป! ง้าวมังกรป่ายังส่งเสียงครางราวกับรับภาระไม่ไหว ก่อนถูกเขาสะบัดส่งออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ประหนึ่งโยนเศษเหล็กทิ้ง มันพุ่งกระแทกเรือรบของกองทัพพันธมิตรจนแตกเป็นแถบกว้างอีกครั้ง คราวนี้ไม่รู้ว่ามีผู้บำเพ็ญเพียงใดพลอยรับเคราะห์ไปด้วย
ขณะเดียวกัน หลี่เทียนหยวนกลับใช้มืออีกข้างตบสวนไปพอดี กระแทกเข้ากับหอคอยหมื่นมารที่ชะงักไปเล็กน้อยเพราะความตื่นตะลึง
ปัง!
หอคอยหมื่นมารถูกตบจนปลิวกระเด็น หัวมารบนตัวหอแตกสลายไปอีกหลายสิบหัว ร่างธรรมแห่งจักรพรรดิมารสวรรค์เจ็ดอารมณ์ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแหลมสูง
ส่วนกระบี่เทพไท่ซวีที่ประจันกับปลายนิ้วของเขา ก็ถูกเจตจำนงกระบี่ไร้รูปร่างซึ่งปะทุขึ้นฉับพลันสะบัดกระเด็น เพียงความคิดของเขาขยับ รอยร้าวบนตัวกระบี่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
ชั่วพริบตาเดียว มือเปล่าปะทะศาสตราจักรพรรดิ สะบัดศาสตราจักรพรรดิทั้งสามกระเด็นออกไป!
ห้วงดาราเงียบงัน!
ผู้คนในค่ายกองทัพพันธมิตรล้วนราวกับถูกฟ้าผ่า ยืนนิ่งงันประหนึ่งท่อนไม้
ดวงตาของจักรพรรดิมังกรแทบถลนออกจากเบ้า ปากอ้าค้างอย่างไม่รู้ตัว พึมพำกับตนเองว่า “ร่างกาย…ใช้ร่างกายรับศาสตราจักรพรรดิที่ฟื้นคืนพลังเต็มที่ได้งั้นหรือ?! นี่…เป็นไปไม่ได้! ไม่เคยมีมาก่อน! ไม่เคยมีมาก่อนเลย!”
ลี่เฟยอวี่ตกใจจนก้นจ้ำเบ้าลงบนดาดฟ้า เป้ากางเกงเปียกชุ่มในพริบตา ร่างสั่นระริกราวกับลูกนก
ว่าที่จักรพรรดิขั้นสูงสุดทั้งสิบสองคนต่างหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดพราวเต็มหน้าผาก มองหลี่เทียนหยวนราวกับกำลังมองเทพมารบรรพกาลที่ไม่อาจทำความเข้าใจได้!
ลั่วชิงเหยาสูญเสียท่าทีโดยสิ้นเชิง ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย ลมหายใจถี่กระชั้น อกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตางามเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและสับสน นางพึมพำอย่างไม่รู้ตัวว่า “ร่างกายของเขา…หรือจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าศาสตราจักรพรรดิอีก?!”