จากนั้นกู้จิ่วเกอกับซูชิงชิวก็จูงมือกันเดินเข้าสู่โถงใหญ่
กู้จิ่วเกอสวมอาภรณ์ขาวราวหิมะ ชายแขนเสื้อพลิ้วไหว เปล่งประกายแห่งความมั่นใจและความหยิ่งทะนง
ส่วนซูชิงชิวสวมกระโปรงยาวสีขาว ท่วงท่าสงบนิ่งเย็นชา ประหนึ่งเซียนธิดาท่ามกลางหิมะ
ผิวพรรณของนางขาวผ่องราวหิมะ ดวงตาคู่งามเปล่งประกายประหนึ่งดวงดาว ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายเย็นชาออกมา
ทั้งสองยืนเคียงกัน บุรุษสง่างามสตรีงดงาม ส่งเสริมกันได้อย่างลงตัว ประหนึ่งคู่สวรรค์สร้าง
“บุตรศักดิ์สิทธิ์กู้กับนักบุญหญิงซูมาแล้ว! ทั้งสองช่างเหมาะสมกันราวกับสวรรค์ลิขิต!”
“ใช่แล้ว บุตรศักดิ์สิทธิ์กู้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซวี ส่วนนักบุญหญิงซูเป็นนักบุญหญิงแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือ หากทั้งสองได้ครองคู่กัน ย่อมเป็นการผนึกกำลังของยอดฝีมืออย่างแท้จริง”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนดังไปถึงหูกู้จิ่วเกอกับซูชิงชิว กู้จิ่วเกอเผยรอยยิ้มพึงพอใจเล็กน้อย
ส่วนซูชิงชิวขมวดคิ้วบาง ๆ แววไม่พอใจฉายบนใบหน้า แต่นางยังคงพยักหน้าให้ทุกคนอย่างสุภาพ รักษาท่วงท่าสง่างามไว้ดังเดิม
ไม่นาน บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าหลัว เซียวเสวียน บุตรเทพแห่งตำหนักเทพอู๋จี๋ ฉินเทียน ผู้คนจากสำนักมารสุดขั้ว และดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซ่าง ก็ทยอยปรากฏตัว
การมาถึงของพวกเขาก่อให้เกิดเสียงอุทานและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ระลอกแล้วระลอกเล่าจากเหล่าผู้ชม
ทุกคนต่างคาดเดาว่าขุมกำลังชั้นยอดเหล่านี้จะมีบทบาทเช่นไรในการประมูล และการแย่งชิงตราราชโองการเซียนไท่หยวนจะลงเอยอย่างไร
เย่เฉินยืนอยู่ตรงมุมห้อง เฝ้าสังเกตทุกสิ่งอย่างเงียบงัน ขณะมองเหล่าอัจฉริยะทยอยปรากฏตัว ก็ประเมินความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่ในใจ