สถานที่จัดงานประมูลตั้งอยู่ภายในอาคารโอ่อ่าหลังหนึ่ง ตัวอาคารประดับประดาด้วยทองคำและหยก ประตูใหญ่มีป้ายขนาดมหึมาแขวนอยู่เหนือบาน บนนั้นเขียนอักษรตัวโตว่า “งานประมูลหอการค้าเก้าดินแดน” ลายเส้นหนักแน่นทรงพลัง แผ่กลิ่นอายอันน่าเกรงขามออกมา
สองข้างประตูมีองครักษ์ร่างกำยำยืนอยู่สองคน พวกเขาสวมเครื่องแต่งกายแบบเดียวกัน แววตาเย็นชา คอยกวาดมองฝูงชนรอบด้านอย่างระแวดระวัง
เย่เฉินเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ถูกองครักษ์คนหนึ่งขวางทางไว้
องครักษ์กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายความดูแคลน ก่อนกล่าวเสียงเย็นชา “ที่นี่คืองานประมูล ไม่ใช่สถานที่ที่คนอย่างเจ้าจะมาได้ รีบไปเสีย!”
เย่เฉินหัวเราะเยาะในใจ ทว่าสีหน้ายังคงประดับรอยยิ้มถ่อมตน “พี่ชาย ข้าได้ยินว่างานประมูลมีสมบัติล้ำค่ามากมาย แม้ข้าจะไม่มีเงินมากนัก แต่อยากเข้าไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย หวังว่าพี่ชายจะช่วยผ่อนปรนให้ข้าด้วย”
องครักษ์ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
“ฮ่า ๆ ดูสารรูปยากจนของเจ้าสิ เหมือนขอทานไม่มีผิด ยังคิดจะเข้าไปร่วมงานประมูลอีกหรือ? ฝันกลางวันชัด ๆ!”
เสียงแหลมเสียงหนึ่งดังขึ้น
เย่เฉินหันไปมอง เห็นชายหนุ่มในชุดหรูหราผู้หนึ่งกำลังมองเขาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
ใบหน้าของชายหนุ่มฉายแววทะนงตน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มดูแคลน ดวงตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม