หลี่เทียนหยวนไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรเป็นพิเศษ แม้ภายนอกจะมองไม่ออกว่าคู่สนทนามีระดับการบำเพ็ญเพียงใด แต่จากหน้าต่างระบบ เขารู้ระดับพลังของสตรีตรงหน้าแล้ว นางอยู่เพียงขั้นหยินหยางเท่านั้น
ต่อให้ผู้มีระดับการบำเพ็ญเช่นนี้คิดร้าย ก็ไม่อาจสร้างอันตรายใดได้
อย่างไรก็ตาม มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
ตามหลักแล้ว สตรีผู้นี้มีพรสวรรค์โดดเด่นไร้ผู้ใดเทียบ การบำเพ็ญของนางก็น่าจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เหตุใดจึงมีระดับพลังเพียงเท่านี้
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งที่ระดับพลังต่ำเพียงนี้ นางยังกล้าออกท่องยุทธภพตามลำพัง ช่างกล้าหาญเพราะมีฝีมือจริง ๆ
แต่เคล็ดวิชาอำพรางของสตรีผู้นี้น่าทึ่งยิ่งนัก แม้แต่เนตรเทพแห่งความโกลาหลของเขาก็ยังมองทะลุไม่ได้ นับว่าเหลือเชื่อจริง ๆ
“แม่หนูน้อย เจ้ามีนามว่าอะไรหรือ”
ในเวลานั้น สตรีผู้นั้นหันไปมองเจียงเยว่หลี ก่อนถามด้วยรอยยิ้ม
เจียงเยว่หลีไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายถามไปเพื่ออะไร แต่นางยังเยาว์วัยก็จริง ทว่ารู้ดีว่าเมื่อออกท่องโลกภายนอก ไม่ควรเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง จึงนิ่งเงียบไม่ตอบ
เมื่อเห็นเช่นนั้น สตรีผู้นั้นกลับยิ้มออกมา “แม่หนูน้อยไม่ต้องระแวงถึงเพียงนั้น ข้าไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเจ้า เพียงเห็นว่าเจ้ามีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา จึงสนใจขึ้นมาเท่านั้น”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ เจียงเยว่หลีก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย แต่ก่อนจะเอ่ยปาก นางยังคงหันไปมองหลี่เทียนหยวนที่อยู่ข้าง ๆ
เมื่อเห็นอาจารย์เพียงยิ้มมองนาง ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เจียงเยว่หลีจึงเอ่ยว่า “ข้าชื่อเจียงเยว่หลี”
เมื่อได้ยินชื่อนั้น ดวงตาของสตรีผู้นั้นก็พลันสว่างวาบ