เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เทียนหยวนก็ไม่ได้ไล่ตาม ในเมื่อรู้แล้วว่าอีกฝ่ายมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถ ย่อมมีโอกาสได้พบกันอีก ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้
อย่างไรเสีย ใจร้อนก็ไม่ได้กินเต้าหู้ร้อน เรื่องรับศิษย์ต้องค่อยเป็นค่อยไป
อีกอย่าง วิชาตัวเบาของสตรีผู้นั้นประหลาดยิ่ง เพียงชั่วพริบตาก็หายวับไปในความว่างเปล่า แม้แต่เนตรเทพแห่งความโกลาหลของเขายังยากจะตรวจจับร่องรอยได้ ต่อให้คิดไล่ตามก็ไม่อาจตามทัน
“ท่านอาจารย์ เหตุใดจู่ ๆ ถึงคิดรับถานไถเสินซีเป็นศิษย์เจ้าคะ หรือว่าท่านอาจารย์กับนางมีวาสนาต่อกัน?”
เจียงเยว่หลีถามด้วยความสงสัย
นางจำได้ว่าท่านอาจารย์เคยกล่าวว่าจะรับเพียงผู้มีวาสนาเป็นศิษย์ ดูจากตอนนี้แล้วถานไถเสินซีผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นคนมีวาสนาจริง ๆ
หลี่เทียนหยวนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มน้อย ๆ “มีวาสนา ย่อมมีวาสนา ไม่เช่นนั้นอาจารย์จะเอ่ยปากเช่นนี้ได้อย่างไร!”
“อ้อ เป็นเช่นนี้เอง!”
เจียงเยว่หลีพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “แต่ถานไถเสินซีผู้นั้นหยิ่งยโสเกินไปแล้ว ท่านอาจารย์จะรับนางเป็นศิษย์ แต่นางกลับไม่ยอมรับเสียอย่างนั้น!”
ในสายตาของนาง ท่านอาจารย์ของตนเป็นอาจารย์ที่ดีที่สุดในใต้หล้า ไม่เพียงมีพลังแข็งแกร่ง แต่ยังไม่เคยหวงวิชา ไม่ว่าจะมีของดีอะไร ก็ล้วนมอบให้พวกนางเป็นคนแรก อาจารย์เช่นนี้ต่อให้ถือโคมตามหาก็ยังหาไม่ได้!
ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว มีคนมากมายอยากเข้าเป็นศิษย์ยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น แต่อาจารย์ยังไม่รับเลย