หลี่เทียนหยวนถอดแหวนเก็บของจากร่างอีกฝ่าย ก่อนจะสะบัดมือปล่อยเพลิงเผาศพจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
จากนั้นเขาก็บินตรงไปยังบริเวณที่ผู้ทรงเกียรติวานรคลั่งอยู่ เก็บแหวนเก็บของและขวานยักษ์ฉงหลีขึ้นมา แล้วนำใส่ไว้ในแหวนเก็บของ
ขวานยักษ์ฉงหลีเล่มนี้เป็นศาสตราว่าที่จักรพรรดิ แม้จะแตกหักไปแล้ว แต่วัสดุที่ใช้สร้างก็ยังนับเป็นสมบัติล้ำค่า
เวลานั้นเจียงเยว่หลีเดินมาหาเขา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเลื่อมใส เอ่ยว่า “ท่านอาจารย์เก่งกาจเหลือเกิน เอาชนะผู้ทรงเกียรติวานรคลั่งได้อย่างง่ายดาย สมกับเป็นอาจารย์ของข้าจริง ๆ”
ขณะพูด ดวงตาของนางก็ฉายแววพร่าเคลิ้ม
กระบี่เมื่อครู่ของอาจารย์ช่างสง่างามยิ่งนัก เงาร่างนั้นราวกับเทพผู้สูงส่ง ทำให้นางได้แต่แหงนมอง
“หึ ๆ!”
หลี่เทียนหยวนหัวเราะเบา ๆ พลางลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเจียงเยว่หลี “เจ้าตั้งใจฝึกฝนให้ดี วันหน้าก็เก่งกาจได้อย่างอาจารย์”
“อื้ม เยว่หลีจะตั้งใจฝึกฝนให้มากกว่าเดิมแน่นอน”
เจียงเยว่หลีพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ภาพการต่อสู้ของอาจารย์เมื่อครู่ทำให้หัวใจนางเต็มไปด้วยความใฝ่ฝันและปรารถนา นางหวังว่าสักวันจะไปถึงขอบเขตพลังของอาจารย์ได้เช่นกัน
เมื่อเห็นแววแน่วแน่บนใบหน้าของเจียงเยว่หลี หลี่เทียนหยวนก็พยักหน้าเล็กน้อย
เด็กคนนี้ บางคราก็ว่าง่ายอย่างยิ่ง แต่บางคราก็ดื้อรั้นไม่น้อย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ตอนนี้นางมีใจให้เขาเกินกว่าความผูกพันฉันอาจารย์กับศิษย์แล้ว ถึงขั้นเริ่มเกิดความรู้สึกระหว่างชายหญิงขึ้นมาอย่างเลือนราง