“ฝ่ามือมารจันทราโลหิต กัดกร่อนวิญญาณ!”
ผู้เฒ่าจันทราโลหิตฟาดฝ่ามือขวาอันเหี่ยวแห้งออกไป รอยฝ่ามือขยายใหญ่ตามแรงลม กลายเป็นฝ่ามือยักษ์สีเลือดที่ปกคลุมพื้นที่กว้างร้อยจั้ง ภายในรอยฝ่ามือมีอักขระสีเลือดนับไม่ถ้วนไหลเวียน แต่ละตัวประหนึ่งจันทราโลหิตดวงย่อส่วน แผ่คลื่นประหลาดที่กัดกร่อนเทพญาณและปนเปื้อนพลังวิญญาณ
ฝ่ามือยังมาไม่ถึง พลังอำมหิตที่มุ่งโจมตีเทพญาณก็ทำให้ทั้งสี่คนซึ่งมีมู่หรงหมิงเยว่รวมอยู่ด้วยรู้สึกเจ็บแปลบในเทพญาณ จิตวิญญาณสั่นคลอนเสียแล้ว
ฝ่ามือนี้ ผู้เฒ่าจันทราโลหิตใช้พลังไปเจ็ดส่วน
ในสายตาเขา ใช้พลังเจ็ดส่วนรับมือผู้เยาว์ทั้งสี่ก็นับว่าเหลือเฟือแล้ว
“วิถีไร้ใจไท่ซ่าง·กระบี่โลกีย์!”
มู่หรงหมิงเยว่ไม่เปลี่ยนสีหน้า กระบี่เฉียนคุนอวี่โจวเฟิงชักออกจากฝัก!
แสงกระบี่เย็นเยียบดุจจันทรา ทว่ากลับแฝงความเก่าแก่และเฉยชาที่มองทะลุโลกีย์สามพันชาติ กระบี่นี้ไร้ซึ่งอานุภาพสะเทือนฟ้าดิน มีเพียงความเปล่าเปลี่ยวและเด็ดเดี่ยวที่หยั่งลึกถึงกระดูก—วิถีสูงสุดลืมรัก ไม่หวั่นไหวต่อสรรพสิ่ง และไม่ถูกสรรพสิ่งพันธนาการ!
แสงกระบี่ปะทะฝ่ามือโลหิต
ภาพประหลาดพลันปรากฏขึ้น
พลังที่กัดกร่อนจิตวิญญาณซึ่งแฝงอยู่ในฝ่ามือมารจันทราโลหิต เมื่อสัมผัสกับเจตจำนงกระบี่หงเฉิน ก็สลายไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งหิมะพบแสงตะวัน!
เจตจำนงกระบี่หงเฉินผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมาร้อยชาติ ตัดขาดเหตุและผล ลบล้างความยึดติด สิ่งที่ถนัดที่สุดคือรับมือการโจมตีที่มุ่งทำลายจิตวิญญาณทุกรูปแบบ!
“ฉึก—”
ฝ่ามือยักษ์สีเลือดถูกกระบี่แทงทะลุ อักขระสีเลือดตรงกลางรอยฝ่ามือระเบิดแตกกระจาย
แต่ถึงอย่างไรผู้เฒ่าจันทราโลหิตก็เป็นมหาจักรพรรดิครึ่งก้าว แม้รอยฝ่ามือจะแตกสลาย พลังที่หลงเหลือก็ยังโถมลงมาอย่างเกรี้ยวกราด!
“กระบี่นิรันดร์!”
เจียงเยว่หลีขยับแล้ว