“ศิษย์พี่หวัง!”
“ผู้อาวุโสหวัง!”
ภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว เหล่าศิษย์นับไม่ถ้วนหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน ตะโกนเรียกจนเสียงแหบพร่า
พวกเขาเห็นความเด็ดเดี่ยวของหวังฉางเซิงยามเผาผลาญโลหิตแก่นแท้ประจำชีวิต เห็นความกล้าหาญอันน่าเศร้าสลดของเขาที่ต่อสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องวิถี
กระบี่นี้ไม่เพียงผลักมหาปราชญ์ฮ่าวชางให้ล่าถอย แต่ยังฟาดฟันศักดิ์ศรีและเกียรติยศสุดท้ายของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวออกมาด้วย!
ทว่ามหาปราชญ์ฮ่าวชางหาใช่ผู้ที่จะถูกบีบให้ถอยได้ง่ายดายนัก เขาควบคุมลมปราณและโลหิตให้มั่นคง ก่อนพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง
“เข้ามาอีก!”
หวังฉางเซิงคำราม มือซ้ายพลันควบรวมแสงกระบี่สีเลือดขึ้นมาเล่มหนึ่งจากความว่างเปล่า นั่นคือสิ่งที่แปรเปลี่ยนมาจากการเผาผลาญเทพวิญญาณของเขา!
แสงกระบี่พลันปรากฏขึ้นอีกครั้ง!
ครานี้เจิดจ้ายิ่งกว่าก่อนหน้า และเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิม!
สีหน้าของมหาปราชญ์ฮ่าวชางเปลี่ยนไปในที่สุด เขาสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิตอย่างแท้จริงจากแสงกระบี่สายนี้
ว่าที่จักรพรรดิขั้นสูงสุดผู้เผาผลาญทุกสิ่ง ทั้งโลหิตแก่นแท้ พลังบำเพ็ญ และเทพวิญญาณ การโต้กลับก่อนตายของเขาย่อมคุกคามได้แม้กระทั่งมหาจักรพรรดิครึ่งก้าว!
“คนบ้า!”มหาปราชญ์ฮ่าวชางสบถอย่างเดือดดาล ไม่กล้ารับการโจมตีตรง ๆ ร่างพลันถอยกรูด
หวังฉางเซิงกลับไล่ตามติดราวกับหนอนชอนไชกระดูก แสงกระบี่สีเลือดฉีกทึ้งท้องนภา ทุกกระบี่แฝงไว้ด้วยความเข้าใจในวิถีกระบี่ตลอดชีวิต ทุกกระบี่ล้วนเป็นบทเพลงสุดท้าย!
“ตูม! ตูม! ตูม!”
ทั้งสองไล่ล่ากันอย่างดุเดือดกลางอากาศ แสงกระบี่ปะทะกับตราหมัดไม่หยุดหย่อน ทุกครั้งที่ปะทะล้วนก่อให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดทั่วฟ้าดิน ดวงดาวสั่นไหว ตะวันจันทราหม่นแสง
หวังฉางเซิงต่อสู้ด้วยวิธีเอาชีวิตเข้าแลกอย่างแท้จริง ไม่สนใจป้องกันตนเอง ขอเพียงสร้างความเสียหายแก่มหาปราชญ์ฮ่าวชางให้มากที่สุด เพื่อถ่วงเวลาไว้