ขณะที่ตระกูลเจียงกำลังวางตาข่ายฟ้าดินอย่างเร่งรีบ เจียงเยว่หลีก็กำลังมุ่งหน้าไปยังเขตบรรพชนของตระกูลเจียงอย่างไม่รีบร้อน
นางไม่ได้จงใจปกปิดร่องรอยการเดินทาง ตรงกันข้าม เรียกได้ว่าเดินทางอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง
อาภรณ์ขาวทั้งกาย ไม่พกพาสิ่งใด ดูราวกับกำลังท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ ทว่าทุกย่างก้าวที่ก้าวออกไป ร่างของนางจะหลอมรวมเข้ากับห้วงมิติ ครั้นปรากฏตัวอีกครั้งก็อยู่ห่างออกไปหลายลี้หรือกระทั่งสิบกว่าลี้ วิชาอักษร “สิง” กับความเข้าใจในกฎแห่งมิติของนางยิ่งใช้ได้คล่องแคล่วขึ้นทุกที
ภายในใจของนางหาได้สงบนิ่งดังที่เห็นภายนอกไม่
ยิ่งเข้าใกล้เขตบรรพชนของตระกูลเจียง ความทรงจำในอดีตก็ยิ่งหลั่งไหลเข้ามาดุจคลื่นซัด ความรักความเอ็นดูจากบิดามารดา ความสุขในวัยเยาว์ ก่อนจะกลายเป็นความแปรผันและความเย็นชา การทรยศและความสิ้นหวัง ความเจ็บปวดแสนสาหัสยามรากวิญญาณถูกกระชากและกระดูกหัวใจถูกควักออกมา ตลอดจนความโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งเมื่อถูกขับออกจากตระกูล...ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นยังแจ่มชัดประหนึ่งเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ความทรงจำเหล่านี้ไม่ได้ทำให้นางเสียการควบคุม กลับหล่อหลอมจิตแห่งมรรคาของนางให้แน่วแน่ยิ่งขึ้นดุจน้ำแข็งเย็นที่ผ่านการชุบไฟ ทั้งยังทำให้แววตาเย็นชาเข้าไปอีก
“ใกล้แล้ว อีกไม่นาน...หนี้ทั้งหมดที่ติดค้างไว้ ถึงเวลาต้องชำระคืนแล้ว” นางพึมพำในใจ จิตสังหารเก็บงำอยู่ภายใน ทว่ากลับสะสมพลังทำลายล้างไว้ดุจภูเขาไฟที่ใกล้ปะทุ
วันนั้น นางเดินทางมาถึงเทือกเขารกร้างโบราณแห่งหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า “หุบเขาฝังเทพ”