เจียงเยว่หลีลงมือที่หน้าประตูเมืองโบราณเจิ้นหย่วน เพียงดีดนิ้วก็ทำลายการบำเพ็ญของเจียงหวย นางประกาศข่าวการหวนคืนอย่างแข็งกร้าว เหตุการณ์นี้ราวกับพายุร้ายที่โหมกระหน่ำทั่วตงโจว แพร่สะพัดไปทุกทิศทางด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึง
โดยเฉพาะคำพูดของนางที่ว่า “ไปบอกเจียงหวยอัน ไปบอกเจียงหลานว่า ข้า เจียงเยว่หลี กลับมาแล้ว” ยิ่งเปี่ยมด้วยเจตนาท้าทายอย่างไม่ปิดบัง ประหนึ่งฝ่ามือฉาดใหญ่ที่ฟาดลงบนใบหน้าของตระกูลเจียงอย่างจัง ในยามที่พวกเขากำลังตระเตรียมพิธีการยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ด้วยความฮึกเหิม
ข่าวสารเดินทางผ่านยันต์หยกส่งข่าวด่วนที่ส่งต่อกันเป็นทอด ๆ ข้ามขุนเขานับพันลำน้ำหมื่น สุดท้ายก็มาถึงใจกลางตงโจว อันเป็นที่ตั้งของเขตบรรพชนตระกูลเจียง ซึ่งถูกปกคลุมด้วยพลังวิญญาณอันไร้ขอบเขต ทั้งยังมีหมู่ตำหนักทอดยาวราวกับแดนเซียนแห่งเทพ
เขตบรรพชนตระกูลเจียง ตำหนักประชุมใหญ่ใจกลาง
บรรยากาศภายในตำหนักในเวลานี้แตกต่างจากความยินดีปรีดาเมื่อไม่นานมานี้อย่างสิ้นเชิง หนักอึ้งเสียจนแทบหยดเป็นน้ำ
ประมุขตระกูลเจียง เจียงหวยอัน นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานอย่างสง่างาม ใบหน้ายังคงเปี่ยมบารมี ทว่าลึกลงไปในดวงตาคมลึกราวห้วงเหวกลับมีคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ ไม่อาจสงบลงได้
ในมือเขากำแผ่นหยกบันทึกรายละเอียดเหตุการณ์ในเมืองเจิ้นหย่วนไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงบีบ
เบื้องล่าง ผู้อาวุโสผู้กุมอำนาจหลายสิบคนของตระกูลเจียงยืนเรียงกันอยู่ทั้งสองฟาก ต่างมีสีหน้าหม่นคล้ำ บ้างตื่นตระหนกสงสัย บ้างเดือดดาล บ้างไม่อยากเชื่อ
เจียงเหอยืนอยู่แถวหน้า ใบหน้าบึ้งตึงอย่างยิ่ง นอกจากความโกรธแค้นแล้ว ในดวงตายังมีความหวาดหวั่นซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกต
“ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
ผู้อาวุโสผู้มีนิสัยใจร้อนคนหนึ่งตบที่วางแขนเก้าอี้อย่างแรง ที่วางแขนไม้จันทน์แดงพลันแหลกเป็นผุยผง “กองกำลังรักษาการณ์เมืองเจิ้นหย่วนทำอะไรกันอยู่? ถึงปล่อยให้นังตัวร้ายนั่นกำเริบเสิบสาน แถมยังปล่อยให้นางจากไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน! เจียงหวยยิ่งไร้ประโยชน์ในหมู่คนไร้ประโยชน์ ขั้นแท่นเซียนจุดสูงสุดแท้ ๆ กลับถูกทำลายการบำเพ็ญด้วยกระบวนท่าเดียว!”