แม้เฉินต้าซานจะหอบหายใจหนักหน่วง แต่ก็ยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้!
ในช่วงคับขันชั่วชีวิต เขายื่นทวนไม้ไผ่ในมือออกไปสุดแรง แทงเข้าไปในปากหมูป่าอย่างเต็มกำลัง จากนั้นก็กลิ้งหลบไปด้านข้างในพริบตา!
รอบด้านมีต้นไม้ขึ้นเรียงราย หมูป่าพุ่งทะยานไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย
ปลายทวนไม้ไผ่ที่เสียบอยู่ในปากมันอีกด้านหนึ่งกระแทกเข้ากับลำต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับชามใบโตดังปัง
กร๊อบ!
ทวนไม้ไผ่แตกหัก หิมะที่เกาะอยู่บนต้นไม้ร่วงกราวลงมา ส่วนหมูป่าดุร้ายก็ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด!
เฉินต้าซานไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้!
เพียงยกมือขึ้น เขาก็คว้าทวนไม้ไผ่อีกอันที่โยนทิ้งไว้บนพื้นก่อนหน้านี้ แล้วแทงเข้าใส่หมูป่าอีกครั้งโดยไม่ลังเล
ฟึ่บ!
เขายังคงสุขุมและแทงตรงเข้าไปในบาดแผลเดิมตรงคอหมูป่าได้อย่างแม่นยำ ทวนไม้ไผ่ปักลึกเข้าไปหลายสิบเซนติเมตร!
เจ้าตัวนี้ช่างอึดเสียจริง!
แม้จะมีทวนไม้ไผ่เสียบอยู่ทั้งในปากและที่คอ มันก็ยังร้องโหยหวนพลางหนีไปทางดงไผ่เหลียวจู๋อีกหลายร้อยเมตร ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น
แม้ล้มลงไปแล้ว มันก็ยังดิ้นพล่านร้องโหยหวนอยู่อีกนาน กว่าจะสิ้นเสียงไปในที่สุด!
ถึงตอนนั้นเฉินต้าซานจึงหมดเรี่ยวแรง ทรุดนั่งลงบนพื้นหิมะ หอบหายใจเฮือกใหญ่
ใบหน้าและร่างกายของเขาเปื้อนทั้งหิมะ ดิน และเลือด
ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่ แต่ในใจกลับมีเพียงความยินดีที่ได้ของติดมือมา และความโล่งใจที่รอดตายมาได้!
“ใจร้อนเกินไปจริง ๆ น่าจะรอให้ได้ปืนก่อนแล้วค่อยมา”
เฉินต้าซานหอบหายใจพลางเตือนตัวเองว่า “ต่อไปนี้เรื่องฝึกฝนร่างกายจะขี้เกียจแม้แต่วันเดียวก็ไม่ได้ ต่อให้มีเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ต้องฝึกทุกวัน”