บริเวณที่หลี่เอ้อร์จู้ยืนอยู่ มีต้นสนสูงเสียดฟ้ากับต้นโอ๊กอยู่หลายต้น
บนพื้นหิมะมีรอยเท้าอยู่มากมาย ล้วนเป็นรอยกีบแยกเป็นกลีบ
รอยใหญ่ยาวถึงหกหรือเจ็ดเซนติเมตร ส่วนรอยเล็กก็ยาวห้าหรือหกเซนติเมตร รอบ ๆ ยังมีร่องรอยว่าหิมะถูกคุ้ยออกอยู่หลายแห่ง
เฉินต้าซานย่อตัวลงมอง ก่อนพูดอย่างยินดีว่า “อย่างน้อยก็มีหมูป่าสามตัว พวกมันคุ้ยหาผลสนกับลูกโอ๊กกินแถวนี้!”
สองพี่น้องหลี่ต้าจู้เองก็ดูรอยเท้าหมูป่าออก เวลานี้ทั้งคู่ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ!
“พี่ต้าซาน พี่ตัดสินใจเลย พวกเราฟังพี่ทุกอย่าง!” หลี่ต้าจู้วางจอบบนบ่าลงทันที
“ใช่ พวกเราฟังพี่ต้าซานทุกอย่าง!”
หลี่เอ้อร์จู้ล้วงประทัดมัดหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อบุผ้าฝ้าย แล้วแกว่งมันอย่างตื่นเต้น
ประทัดมีไม่มาก ยาวแค่ยี่สิบกว่าเซนติเมตรเท่านั้น
พ่อของเขาซื้อมาจากในเมืองเมื่อเดือนก่อน ตั้งใจเก็บไว้จุดฉลองปีใหม่ พอได้ยินว่าเฉินต้าซานจะพาพวกเขามาจับหมูป่า เจ้าหนุ่มนี่ก็ยัดใส่กระเป๋าพกมาด้วยทันที
ต้องยอมรับว่าเฉินต้าซานตัดสินใจได้ฉลาดมากที่ชวนสองพี่น้องเข้าร่วม
ทั้งคู่มีประสบการณ์มาก สอนนิดเดียวก็เข้าใจ แถมยังหัวไวอีกด้วย
ในสถานการณ์ที่ไม่มีปืน สิ่งที่หมูป่ากลัวที่สุดก็คือไฟกับเสียงดังที่เกิดขึ้นกะทันหัน
เมื่อมีประทัดมัดนี้ เฉินต้าซานก็มั่นใจเต็มที่ว่าจะจัดการหมูป่าทั้งสามตัวได้ในคราวเดียว
เขาคว้าหิมะผงขึ้นมากำหนึ่งแล้วโปรยออกไปเพื่อทดสอบทิศทางลม จากนั้นกวาดตามองภูมิประเทศอย่างละเอียด ก่อนชี้ไปยังพื้นดินไม่ไกลแล้วพูดว่า “ขุดหลุมพรางตรงนั้น ขุดให้ใหญ่หน่อย...”
เขาเลือกพื้นที่ต่ำซึ่งมีต้นไม้หนาทึบล้อมรอบ มีทางเข้าออกแคบ ๆ เพียงทางเดียว ขอแค่ต้อนหมูป่ามาถึงตรงนี้ได้ โอกาสที่พวกมันจะตกลงไปในหลุมก็สูงมาก