บทที่ 17 ใครกล้าด่าภรรยาฉัน ฉันจะสู้ตายกับมัน!
เฉินต้าซานเมินหลี่ซินติ่งที่เสียใจจนแทบอยากตายไปเสียสนิท!
เขาหยิบตั่งเซินแห่งป่านเฉียวใส่กระเป๋าเสื้ออย่างลวก ๆ จากนั้นก็อุ้มซางหวง คว้าเคียวกับจอบแล้วลงจากเขาไปทันที!
ตอนใกล้ถึงบ้าน เขาแวะตัดไผ่สิบกว่าลำจากป่าไผ่ข้างทาง ใช้เถาวัลย์มัดรวมกันแล้วลากไปจนถึงหน้าบ้าน
พอเปิดประตูเข้าไปแล้วพบว่าจ้าวฮุ่ยหลานไม่อยู่ในบ้าน หัวใจของเฉินต้าซานก็พลันกระตุกวูบ เขาทิ้งข้าวของแล้วพุ่งออกไปนอกบ้านทันที!
โชคดีที่พอออกจากประตู เขาก็เห็นจ้าวฮุ่ยหลานกำลังหิ้วตะกร้าไผ่ใบหนึ่งอย่างทุลักทุเล เดินกะเผลกมาจากที่ไกล ๆ
เฉินต้าซานรีบเข้าไปแย่งตะกร้าไผ่มาถือไว้!
เพราะทั้งร้อนใจและเป็นห่วง สีหน้าของเขาจึงดูไม่สู้ดี น้ำเสียงก็เผลอดุขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าออกมา?”
ใบหน้าของจ้าวฮุ่ยหลานซีดเผือดในทันที ความหวาดกลัวที่คุ้นเคยทำให้ร่างสั่นเทา ขณะถอยหลังตามสัญชาตญาณ ร่างทั้งร่างก็หดงอลงเป็นก้อน
เฉินต้าซานไม่คิดเลยว่าแค่พูดเสียงดังขึ้นนิดเดียว จะทำให้เธอกลัวได้ถึงขนาดนี้
เมื่อเห็นจ้าวฮุ่ยหลานน้ำตาไหลพราก แม้แต่ร้องไห้ก็ยังไม่กล้าส่งเสียง หัวใจของเขาก็บีบรัดแน่น
“เมียจ๋า อย่าร้องนะ ฉันไม่ได้ตะคอกเธอจริง ๆ!”
“ฉันแค่เป็นห่วงเธอมากเกินไป พอร้อนใจก็เลยเผลอพูดเสียงดังไปหน่อย!”
“ดูสิ ร่างกายเธอก็อ่อนแอขนาดนี้ แถมยังไม่มีถุงเท้าใส่ ถ้าออกมาแล้วหนาวจนป่วยขึ้นมาจะทำยังไง?”
พูดจบเขาก็ช้อนตัวจ้าวฮุ่ยหลานขึ้นมาอุ้มแนบอก ไม่สนใจตะกร้าไผ่ใบนั้นแม้แต่น้อย แล้วรีบเดินไปยังกระท่อมมุงหญ้า
บ่อน้ำขนาดใหญ่กลางไร่นา ห่างจากกระท่อมมุงหญ้าไปไม่ไกล คือแหล่งน้ำของคนทั้งหมู่บ้าน!
ในหุบเขามีเพียงบ้านที่โชคดีตั้งอยู่ใกล้ตาน้ำพุบนเขาเท่านั้น ถึงจะได้ใช้น้ำจากน้ำพุ!
สถานที่อย่างหมู่บ้านหลี่ทำได้แค่ใช้น้ำที่ไหลจากไหล่เขาและคูน้ำลงมารวมกันในบ่อน้ำ ซึ่งเรียกกันว่า “สายน้ำจากสวรรค์”
ตอนนี้มีคนในหมู่บ้านหลายคนกำลังมาตักน้ำอยู่แถวบ่อน้ำ!