เฉินต้าซานง่วนอยู่กว่าชั่วโมงก็เริ่มทำอาหาร!
เนื้ออีเห็นยังเหลืออีกไม่น้อย แถมตอนนี้ยังมีเครื่องปรุงแล้ว เขาจึงทำหม้อไฟเสียเลย!
เนื้ออีเห็นมีมันอยู่มากอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องใส่น้ำมันเลยสักนิด หลังหั่นเป็นชิ้น ล้างให้สะอาด แล้วลวกน้ำร้อน เขาก็แค่ผัดพอให้เข้ากันไม่กี่ที กลิ่นหอมชวนกินก็ลอยไปไกล!
จากนั้นใส่พริกแห้ง ฮวาเจียว ต้นหอม ขิง และกระเทียมสับลงไป กลิ่นหอมก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นหลายเท่า
แม้กลิ่นจะฉุนจนแสบตาน้ำตาไหล แต่ก็ชวนให้กินต่อจนหยุดไม่ได้!
เติมน้ำลงไปต้มจนเนื้อใกล้สุก แล้วเทมันฝรั่งที่ปอกเปลือกหั่นเป็นชิ้นเตรียมไว้ลงไป หม้อไฟเนื้ออีเห็นก็เป็นอันเสร็จ!
ในหม้อใบใหญ่มีอาหารเต็มจนแทบล้น ด้านบนลอยคลุมด้วยน้ำมันสีแดงหนาเป็นชั้น!
ฟองเดือดปุด ๆ ชวนให้คนอยากรีบตักเข้าปากสักคำ
พอเนื้อกับมันฝรั่งในหม้อสุก เฉินต้าซานก็รีบใช้ชามกระเบื้องเนื้อหยาบตักมาเต็มชาม!
จากกระท่อมมุงหญ้าไปบ้านหลี่โหย่วไฉ ต้องเดินผ่านหน้าบ้านหลังใหญ่ที่หลี่ซินติ่งกับคนอื่น ๆ อาศัยอยู่
หลี่เต๋อเหวินที่น้ำมูกใสย้อย เมื่อครู่พอได้กลิ่นหอมก็ไปเกาะอยู่ตรงประตู กลืนน้ำลายไม่หยุดแล้ว!
ตอนนี้เฉินต้าซานถือเนื้อกับน้ำซุปชามใหญ่เดินผ่านหน้าบ้าน กลิ่นหอมยิ่งเข้มข้นก็ลอยเข้าไปในจมูกเด็กคนนี้อย่างควบคุมไม่ได้!
เด็กคนนั้นกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ดวงตาที่มองชามเนื้อแทบจะเรืองแสงสีเขียว!
จนเฉินต้าซานลับหายไปตรงหัวมุมบ้าน เขาก็ยังสูดจมูกไม่หยุด ไม่รู้ว่ากำลังสูดน้ำมูกหรือดมกลิ่นหอมกันแน่
“พ่อ พ่อจ๋า พ่ออยู่ไหนน่ะ?”
“เมื่อไหร่พ่อจะกลับมา? ผมถึงจะได้กินเนื้อสักที?”
“หลี่ซินติ่ง ตกลงกลับมาหรือยัง?”
ตอนเฉินต้าซานเดินมาถึงหน้าบ้านหลี่โหย่วไฉ หลี่เต๋อเหวินก็ตะโกนเรียกไปทางภูเขาไกล ๆ สุดเสียงไม่หยุดเป็นระลอก
“ต้าซาน นี่เธอทำอะไรน่ะ?”
“ถึงชีวิตที่บ้านอาจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้อดอยาก จะรับของกินจากเธอได้ยังไง?”