จ้าวฮุ่ยหลานไม่ได้กลับไปนอนต่อ เธอลุกขึ้นแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองไฟ คนหม้อแขวนที่ใส่โจ๊กเนื้อไม่ติดมัน
เมื่อเห็นเฉินต้าซานเข้ามา แววตาของเธอหม่นลง แต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงตักโจ๊กใส่ชามเงียบ ๆ แล้วยื่นให้เขา
“กินข้าวเสร็จฉันต้องออกไปข้างนอกสักเที่ยว!” เฉินต้าซานซดโจ๊กเสียงดัง พูดอู้อี้ว่า “ข้างนอกอากาศหนาว เธอเติมฟืนให้ไฟแรงหน่อย แล้วค่อยกลับไปนอนต่อ เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ โจ๊กหนึ่งชามก็หมดเกลี้ยง!
เฉินต้าซานล้วงเงินที่เหลืออยู่ในกระเป๋าออกมา แล้วยื่นให้จ้าวฮุ่ยหลาน “นี่เป็นเงินที่เหลือจากซื้อของเมื่อวาน ทั้งหมด 1 หยวน 1 เจี่ยว 3 เฟิน เธอเก็บไว้ก่อน!”
“ฮุ่ยหลาน ต่อไปเงินของบ้านเราให้เธอเป็นคนเก็บ อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย ไม่ต้องถามฉัน!”
จ้าวฮุ่ยหลานมองเงินที่เฉินต้าซานยื่นให้ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ
ในหมู่บ้านบนเขา ผู้ชายเป็นใหญ่กันทุกบ้าน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ผู้หญิงจะดูแลเงินเลย แม้แต่เรื่องใหญ่ขึ้นมาหน่อยก็ยังตัดสินใจเองไม่ได้
แม่ของเฉินต้าซานอ่อนปวกเปียกราวกับแป้งโดเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่ซินติ่ง นอกจากจะลำเอียงเข้าข้างลูกชายคนเล็กที่เกิดจากทั้งคู่ และหวังพึ่งเขาเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าแล้ว อีกเหตุผลสำคัญก็เป็นเพราะเรื่องนี้
สำหรับผู้หญิงบนเขา ผู้ชายคือฟ้าของพวกเธอ เป็นที่พึ่งไปชั่วชีวิต
ถ้าผู้หญิงคนไหนกล้าตัดสินใจแทนสามีตัวเอง ก็ต้องถูกคนทั้งหมู่บ้านนินทาว่าร้ายลับหลัง
แต่ตอนนี้เฉินต้าซานกลับผิดปกติ ถึงกับยกเงินให้จ้าวฮุ่ยหลาน แถมยังบอกว่า “อยากซื้ออะไรก็ซื้อ” ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาเสียอย่างนั้น
เธอย่อมทั้งประหลาดใจและซาบซึ้งใจ
ทว่าไม่นาน ดวงตาที่เพิ่งมีประกายขึ้นมาริบหรี่ก็กลับไปไร้ชีวิตชีวาอีกครั้ง