“เมียจ๋า เมียจ๋า เป็นอะไรไป?”
เฉินต้าซานสะดุ้ง รีบอุ้มจ้าวฮุ่ยหลานขึ้นมา พลางปลอบเสียงเบา “ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว!”
เห็นจ้าวฮุ่ยหลานยังร้องไห้อยู่ เขาก็ร้อนใจจนเหงื่อผุดที่หน้าผาก มือไม้ทำอะไรไม่ถูก รีบอธิบายว่า “อย่าไปฟังนังปากร้ายคนนั้นพูดเหลวไหลนะ เป็นมันเองที่ไม่รู้จักละอาย ถอดเสื้อผ้ากับกางเกงเอง ไม่เกี่ยวกับผมสักนิด”
“ขาคุณเจ็บมากใช่ไหม? ผมจะไปต้มยาให้เดี๋ยวนี้...”
เขาร้อนใจแทบเป็นไฟ รีบอุ้มจ้าวฮุ่ยหลานไปวางบนเตียงเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วก็เตรียมออกไปต้มยาทันที!
แต่ขณะที่เขากำลังจะหันหลัง จ้าวฮุ่ยหลานกลับลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน ยื่นมือทั้งสองข้างมากอดเขาไว้แน่น!
“ต้าซาน ขาของฉัน...ขาของฉันหายดีแล้วจริง ๆ...”
“ฮือ ๆ เมื่อกี้ฉันกลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป เลยรีบร้อนวิ่งไปถึงหน้าประตู...”
“ขาของฉันเดินได้เป็นปกติแล้วจริง ๆ!”
จ้าวฮุ่ยหลานซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเฉินต้าซาน กอดเขาแน่นสุดแรงที่มี!
ทั้งที่เป็นเรื่องน่ายินดีแท้ ๆ แต่เธอกลับยังร้องไห้โฮไม่หยุด!
เพราะขาพิการข้างนี้ หลายปีมานี้เธอต้องทนทุกข์มามากมายไม่รู้เท่าไร!
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอต้องเผชิญกับการดูถูกและสายตาเย็นชานับไม่ถ้วน
เดิมทีเธอตั้งใจจะเปลี่ยนชะตาชีวิตด้วยการเรียนหนังสือ แต่กลับถูกคนกลั่นแกล้ง จนกลายเป็นหนึ่งในเยาวชนมีความรู้กลุ่มสุดท้ายที่ถูกส่งลงชนบท
ตอนนั้นเธออ้อนวอนอย่างขมขื่น คุกเข่าลงกับพื้นจนหน้าผากกระแทกแตก!
แต่พ่อแม่กลับไม่ยอมเสียเงินให้คนพิการอย่างเธอ ไม่ได้ซื้อหางานให้เหมือนบ้านอื่น ๆ เพื่อช่วยให้เธออยู่ในเมืองต่อ