“ไอ้สารเลว กล้าตบฉันเหรอ? ฉันสู้ตายกับแกแน่!”
เถียนชุ่ยผิงพลันเดือดดาลจนขาดสติ กรีดร้องพลางยื่นมือทั้งสองข้างที่งอเป็นกรงเล็บ พุ่งเข้าใส่ดวงตาของเฉินต้าซาน
เพียะ!
เฉินต้าซานไม่คิดจะตามใจนางแม้แต่น้อย สะบัดมือฟาดเข้าให้อีกฉาด
“อ๊าาา...”
“ฉันอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว เฉินต้าซาน แกมันคนชั่วที่สวรรค์ต้องลงโทษ เป็นผู้ชายแท้ ๆ ยังกล้าตบผู้หญิงอีกเหรอ!”
เถียนชุ่ยผิงร่ำไห้โวยวาย พลางทรุดลงไปดิ้นพราดอยู่กับพื้น
เมื่อเห็นว่าเฉินต้าซานยังไม่ยอมปล่อยมือ นางก็ยิ่งทำเรื่องที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง!
นางตะโกนกล่าวหาเฉินต้าซานว่าลวนลาม ทั้งยังถอดเสื้อผ้ากับกางเกงของตัวเองอย่างไร้ยางอาย
ชาวบ้านที่อยู่โดยรอบเห็นภาพนั้น บ้างหน้าแดงก่ำแล้วเบือนหน้าหนี บ้างก็มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร
แน่นอนว่า ยังมีคนที่ตาเป็นประกาย แทบอยากให้เถียนชุ่ยผิงถอดหมดทั้งตัวให้พวกเขาดูเดี๋ยวนั้น
ไม่แปลกเลยที่ไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าแตะต้องผู้หญิงคนนี้!
เจอผู้หญิงบ้านนอกที่ไร้ยางอายและไม่รู้จักขีดจำกัดแบบนี้ ใคร ๆ ก็ต้องโมโหจนปวดหัว แต่กลับจัดการนางไม่ได้สักทาง
เถียนหลงที่นอนอยู่บนพื้น แม้ใบหน้าจะซีดขาวราวกระดาษเพราะความเจ็บปวด แต่ก็ยังฝืนทนแล้วตะโกนอย่างโกรธแค้นว่า “เฉินต้าซาน แกคอยดูเถอะ! พวกเราจะไปแจ้งความที่อำเภอกันเดี๋ยวนี้!”
“แกหักแขนพวกเราหลายคน แล้วยังลวนลามน้องสาวฉันอีก พอตำรวจมา แกโดนจับไปยิงเป้าแน่!”
มุมปากของเฉินต้าซานยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นชา
เขาเดินไปหยุดตรงหน้าเถียนหลงอย่างไม่รีบร้อน แล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ใครบอกว่าฉันหักแขนพวกแก?”