เฉินต้าซานไม่แม้แต่จะปรายตามองคนที่อยู่ตรงทางเข้ากระโจม และไม่ได้พูดจาซาบซึ้งอะไรทั้งนั้น!
เขาโบกมือใหญ่ ๆ แล้วตะโกนบอกทุกคนในกระโจมทันทีว่า “เริ่มกินได้!”
เสียงตะโกนนี้ราวกับก้อนหินที่ตกลงกลางทะเลสาบสงบนิ่ง ระลอกคลื่นแผ่กระจายไปทั่วกระโจมในพริบตา
ทุกคนที่อดใจไม่ไหวมานานต่างยกชามขึ้น คีบตะเกียบ แล้วก้มหน้ากินกันอย่างบ้าคลั่ง!
“อร่อยเกินไปแล้ว แค่ได้กินมื้อใหญ่แบบนี้ ต่อให้ตายก็ถือว่าคุ้ม!”
“ชามนายพูนเป็นกองอยู่แล้ว ยังจะคีบอีกเหรอ? กับข้าวเต็มโต๊ะขนาดนี้ ยังไม่พอให้พวกเรากินอีกหรือไง จะแย่งอะไรนักหนา?”
ปกติเวลาใครจัดงานเลี้ยง ชามกับจานที่ใส่เนื้อย่อมเป็นอย่างแรกที่หมดเกลี้ยง
คนในเขาตลอดทั้งปีแทบไม่ได้กินเนื้อสักครั้ง พอเจอโอกาสดี ๆ แบบนี้ ทุกคนก็จะแย่งใส่ชามตัวเองอย่างไม่คิดชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น คนส่วนใหญ่ยังพกใบผักติดตัวไปด้วยสองสามใบ พอคีบกับข้าวก็ห่อใส่กระเป๋ากลับไปให้คนที่บ้านได้ชิมบ้าง
ถึงอย่างไรทุกคนก็อยากกินของดี แต่ถ้าพาไปทั้งครอบครัวตอนร่วมงานเลี้ยง ก็จะโดนคนอื่นหัวเราะเยาะเอา
เรื่องพวกนี้กลายเป็นสัญชาตญาณของทุกคนไปแล้ว
แต่วันนี้ พอมองจานกับข้าวที่กองพูนจนล้น แล้วเหลือบดูภรรยา ลูก และคนแก่ในบ้านที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มือที่ยกตะเกียบพลันชะงักค้าง…
กับข้าวเนื้อ 8 อย่าง ผัก 2 อย่างเต็มโต๊ะขนาดนี้ ยังต้องแย่งกันอีกหรือ?
ชั่วพริบตา คนที่กินกันจนปากมันเยิ้มก็พากันสำรวมขึ้นมา!
ส่วนป้าหวังกับคนอื่น ๆ ที่อยู่นอกประตูจนถึงตอนนี้ก็ยังตั้งสติไม่กลับ