ชายวัยกลางคนที่อายุมากกว่าเล็กน้อยคือน้องชายคนโตของหลูเจาเถีย หรือก็คือลุงใหญ่ของเฉินต้าซาน หลูฉางฝู!
เมื่อกวาดตามองโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยกับข้าวชั้นดี งานเลี้ยงหรูหราฟุ่มเฟือยจนชวนให้หนังศีรษะชา ไฝดำเม็ดใหญ่บนแก้มขวาของเขาก็สั่นระริก
เขากลืนน้ำลายลงคออย่างแรง ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาจากลำคอ “ไอ้เวรเอ๊ย มันรวยขนาดนี้แล้วเหรอ?”
ชายวัยกลางคนอีกคนที่เงยหน้ามองตาม สีหน้าเต็มไปด้วยความโลภร้อนแรงไม่ต่างกัน คือลุงรองของเฉินต้าซาน หลูฉางกุ้ย!
เขากวาดตามองใบหน้าคนทั้งห้าโต๊ะอยู่หลายรอบ สุดท้ายถึงได้อาศัยสายตาของครอบครัวหลี่ซินติ่งยืนยันว่าใครคือเฉินต้าซาน
“เฉินต้าซาน แกเล่นบ้าอะไรอยู่ หา?”
“รู้ไหมว่าความกตัญญูคืออะไร?”
“จัดงานเลี้ยงทั้งทีไม่เชิญแม่แท้ ๆ มา แกยังมีความเป็นลูกอยู่บ้างไหม?”
พูดจบเขาก็ยื่นมือกระชากหลูเจาเถีย แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะของหลี่จื้อเฉียงกับคนอื่น ๆ ก่อนจะโบกมือสั่งอย่างวางอำนาจ “ขยับไป เปิดที่ให้พวกเราหน่อย!”
“ผู้ใหญ่ในบ้านเจ้าภาพยังมาไม่ครบ ก็เริ่มกินกันแล้วเหรอ? ไม่เคยกินข้าวกันหรือไง?”
“มากินงานเลี้ยงยังพาครอบครัวมาทั้งบ้านอีก? ทั้งเมียทั้งเด็กเล็กก็ยังมานั่งร่วมโต๊ะ?”
“คนหมู่บ้านหลี่นี่ไม่มีระเบียบกันเลยจริง ๆ!”
เกาไฉเสียถูกหลูฉางกุ้ยพูดใส่จนหน้าแดงก่ำ เธอรีบดึงแม่สามีกับลูกสองคน เตรียมลุกออกจากโต๊ะทันที
คนบนเขามีธรรมเนียมแย่ ๆ แบบที่ผู้ชายคนนี้พูดจริง ๆ!
ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว ผู้หญิงกับเด็กไม่มีสิทธิ์นั่งร่วมโต๊ะกินข้าว เวลามีงานเลี้ยงก็ให้แต่หัวหน้าครอบครัวมาเท่านั้น...