นอกบ้านตั้งเตาแบบง่าย ๆ ไว้สองเตา บนเตาวางหม้อเหล็กใบใหญ่ที่หลี่โหย่วไฉกับหลี่เยว่จิ้นนำมา!
ผักนึ่งหั่นและคลุกเครื่องปรุงเตรียมใส่เข่งไม้ไผ่ใบใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้ว ป้าหลี่เรียกหลี่หย่งจวินกับหลี่ต้าจ้วงให้ช่วยกันยกออกไปนึ่ง!
ส่วนเกาไฉเสียกับป้าหลินกำลังหุงข้าวในหม้ออีกใบที่อยู่นอกบ้าน!
ต้องต้มข้าวขาวให้สุกเพียงครึ่งเดียวก่อน แล้วค่อยเทน้ำข้าวออก จากนั้นนำไปใส่หวดไม้แล้วนึ่งจนสุก
ส่วนครัวก็กลายเป็นสมรภูมิหลักของเฉินต้าซาน!
สำหรับเขาแล้ว การทำอาหารหม้อใหญ่ไม่ใช่เรื่องยากแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น คนลงมือทำอาหารมีเขาแค่คนเดียว แต่คนช่วยเตรียมของกลับมีเป็นพรวน ทั้งยังมีหลี่เอ้อร์จู้กับหลี่หม่านชางยืนรออยู่หน้าประตู คอยยกอาหารออกไป
ไม่นานนัก กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอจากทั้งในบ้านและนอกบ้านก็ลอยคลุ้งไปไกลตามสายลม
“นี่... กลิ่นเนื้อหมูนึ่งแป้งไม่ใช่หรือ? เฉินต้าซานจัดโต๊ะเลี้ยงตามธรรมเนียมจริง ๆ ด้วย? ถึงกับมีอาหารจานเด็ดแบบนี้เลยหรือ?”
“ฮึ คงนึ่งมาแค่ไม่กี่ชิ้น ที่เหลือก็มีแต่ฟักทองกับมันฝรั่งนั่นแหละ!”
“ยังมีกลิ่นหอมกว่าอีก เหมือนโป๊ยกั๊กหรือเปล่า? เขาตุ๋นเนื้อด้วยหรือ?”
“จะไปมีอะไรน่าภูมิใจ รอพวกเราขายหัวบุกได้ ก็ได้กินกันเต็มที่เหมือนกัน!”
แต่ละบ้านปากแข็งกันไม่แพ้ใคร ทว่าทุกคนก็อดไม่ได้จนต้องออกมายืนข้างนอก มองไปทางบ้านของเฉินต้าซานจากระยะไกล พลางกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ
พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตอนนี้เฉินต้าซานยังไม่ได้เริ่มผัดอาหารอย่างจริงจังด้วยซ้ำ