เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง คนกว่ายี่สิบคนที่ช่วยกันขนหัวบุกเมื่อวานก็มาถึงหน้าบ้านเฉินต้าซานกันหมดแล้ว
พวกสาว ๆ ที่แต่งงานแล้วหลายคนมือไม้คล่องแคล่วอยู่แล้ว!
ยิ่งเฉินต้าซานบอกว่าพวกเธอจะได้ค่าแรงคนละ 1.2 หยวน ทุกคนก็ยิ่งตื่นเต้น พูดคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด ลงมือทำงานขยันขันแข็งยิ่งกว่าพวกผู้ชายเสียอีก
เฉินต้าซานเดาถูกแล้ว!
เมื่อคืนหลี่ลี่ตงกับหลี่เว่ยผิงหาคนช่วยขนหัวบุกไปขายในเมืองไม่ได้แม้แต่คนเดียว
เพียงสองวัน ชาวบ้านจะเก็บหัวบุกได้สักเท่าไรกันเชียว?
ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ใครบ้างไม่อยากหาเงินเพิ่ม จะได้ฉลองปีใหม่กันอย่างอิ่มหมีพีมัน?
พอได้ยินว่าพรุ่งนี้ต้องส่งของ ชาวบ้านก็ไม่มีใครยอม ต่างพากันโวยวายจนบ้านแทบแตก!
ฟังทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ เฉินต้าซานก็พบปัญหาอีกข้ออย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนว่าครอบครัวของหลี่ลี่ตงกับหลี่เว่ยผิงจะไม่รู้ว่า หลัวหงจวินจะมารับของวันนี้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนปีใหม่!
ถ้าพวกเขาบอกเรื่องนี้ออกไป ชาวบ้านจะยังทะเลาะกันเรื่องเวลาส่งของจนวุ่นวายได้อย่างไร?
นี่มัน...
……
หัวบุกหนักราว 6,500 ชั่ง บรรจุได้เต็ม ๆ 54 กระสอบ
ทุกคนช่วยกันออกแรงส่งเสียงฮึดฮัด ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ผูกกระสอบป่านทั้งหมดเข้ากับเลื่อนหิมะเรียบร้อย
ตอนนั้นเฉินกุ้ยฮวากับจ้าวฮุ่ยหลานก็ทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว!
เพราะรู้ว่าทุกคนต้องออกเดินทางแต่เช้า พวกเธอจึงเติมน้ำลงในน้ำแกงไก่ป่าที่เหลือจากเมื่อคืนไปสองสามกระบวย แล้วต้มบะหมี่แป้งขาวหม้อใหญ่
บะหมี่ต้มในน้ำเปล่าก็เป็นอาหารเลิศรสสำหรับทุกคนอยู่แล้ว ยิ่งต้มด้วยน้ำแกงไก่ป่ารสอร่อยยิ่งไม่ต้องพูดถึง!
ทุกคนยกชามซดบะหมี่เสียงดัง ก้มหน้าก้มตากินจนเกลี้ยง ทั้งน้ำแกงทั้งเส้นไม่เหลือสักหยด แทบอยากเลียชามให้สะอาดเอี่ยม