รวมกับหัวบุกล็อตที่เฉาชิ่งเฟิงส่งมาแล้ว ในห้องโถงใหญ่มีหัวบุกอยู่ทั้งหมดราว 6,500 จิน
เพราะคนงานมีไม่พอ พวกผู้ชายที่แต่งงานแล้วหลายคนจึงเรียกภรรยาของตัวเองมาช่วยด้วย
ชายหญิงกว่ายี่สิบคนทำงานกันจนเสร็จ ก่อนเที่ยงเล็กน้อย กระสอบหัวบุกใบสุดท้ายก็ถูกมัดปากเรียบร้อย
พอทำงานเสร็จ ทุกคนก็ไม่เปิดโอกาสให้เฉินต้าซานเลี้ยงข้าวสักนิด แค่ทักทายกันแล้วก็พากันวิ่งกลับไปหมด
ข้างเตาไฟอบอุ่นกำลังดี ถังเหล็กยกขาหน้าทั้งสองเกาะตักเฉินต้าซาน ยืดคอมองกับข้าวในชามของเขาตาละห้อย
เฉินต้าซานคีบมันฝรั่งชิ้นหนึ่งขึ้นมาแกล้งมัน หางตากลับเหลือบเห็นจ้าวฮุ่ยหลานกับเฉินกุ้ยฮวาต่างมีท่าทีเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด
เขาป้อนมันฝรั่งให้ถังเหล็กที่นั่งลงอย่างว่าง่าย ก่อนเงยหน้าขึ้นเลิกคิ้วยิ้ม “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เก็บไว้ในใจแล้วจะเสกก้อนทองออกมาได้หรือไง?”
ตะเกียบในมือจ้าวฮุ่ยหลานค้างอยู่กลางอากาศ เธอลังเลก่อนเอ่ยขึ้น “หัวบุกที่เรารับซื้อมาในราคาจินละหนึ่งเหมา พอขายต่อก็ได้จินละสามเหมากับอีกเจ็ดเฟิน กำไรที่ได้...จะมากเกินไปหน่อยไหม?”
เฉินกุ้ยฮวาถอนหายใจตาม “ก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้น ตอนนี้เรื่องบานปลายถึงขนาดนี้ ต่อไปจะอยู่ร่วมกันยังไง?”
เฉินต้าซานมองพวกเธอ แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เมีย พี่สาว พี่เขย ฟังให้ดี!”
“คำพูดไร้สาระของคนนอกฆ่าใครให้ตายไม่ได้หรอก แต่ชีวิตยากจนนี่แหละที่บีบคนให้ตายได้!”
“ค้าขายแล้วทำกำไร เป็นเรื่องถูกต้องตามทำนองคลองธรรม!”
“ถ้าต้องคอยสนใจว่าคนอื่นจะพูดยังไงทุกเรื่อง ชีวิตนี้ก็ไม่ต้องใช้กันแล้ว!”