เฉินต้าซานยังพูดไม่ทันจบ หลัวหงจวินก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา
เขาพาดแขนบนไหล่เฉินต้าซาน เดินไปทางร้านอาหารเล็ก ๆ พลางพูดกับเฝิงกั๋วชิ่งว่า “เอาละ เอาคำที่ฉันเคยกำชับไว้ พูดให้พี่น้องต้าซานฟังทุกคำ!”
เฝิงกั๋วชิ่งกระแอมเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “พี่หงจวินบอกว่า มีเงินก็ต้องหาไปด้วยกัน แบบนี้การค้าถึงจะยั่งยืน!”
“คนมีความกล้าและหัวไวอย่างพี่น้องต้าซาน แค่คนเดียวก็เก่งกว่าคนอื่นสิบคนแล้ว”
“แค่ผูกมิตรกับคุณ ต่อไปไม่ว่าจะอยากขนอะไรออกมาจากเขา ก็ราบรื่นได้หมด ไม่ต้องกังวลเรื่องช่องทางเลย!”
“เราไม่ควรปิดทางทำมาหากินเพียงเพราะผลประโยชน์เล็กน้อย จนกลายเป็นค้าขายกันครั้งเดียวแล้วเลิก!”
เฉินต้าซานได้ยินดังนั้น ฝีเท้าก็ชะงักไปเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
“พี่น้องต้าซาน!” หลัวหงจวินตบไหล่เขาพลางยิ้ม “ฉันวิ่งรถบนทางหลวงสายนี้มาปีกว่าแล้ว มองเรื่องต่าง ๆ ออกหมดแล้ว!”
“พวกคุณมีภูเขาทองภูเขาเงินอยู่ในมือ แค่ขาดช่องทางทำกินเท่านั้น!”
“ในเมื่อเราสองคนติดต่อค้าขายกันแล้ว การค้าหัวบุกก็เป็นแค่จุดเริ่มต้น!”
“ต่อไปไม่ว่าจะเป็นสมุนไพร ของป่าจากบนเขา หรือแม้แต่พืชผลที่ปลูกในนา อะไรบ้างที่ขายเป็นเงินไม่ได้?”
ระหว่างพูด ทุกคนก็มาถึงหน้าร้านอาหารเล็ก ๆ แล้ว
“เอาละ เรื่องพวกนี้ไว้ค่อยพูดกันทีหลัง!” หลัวหงจวินชี้ไปทางด้านในร้าน ไม่ได้เกรงใจเฉินต้าซานสักนิด “หัวบุกที่พวกคุณเอามาส่งคราวก่อนยังวางกองอยู่ในห้องเลย!”
“วันนี้คงต้องรบกวนพวกคุณช่วยขนขึ้นรถหน่อย!”
……
การบรรจุหัวบุกกว่าหมื่นจินใส่กระสอบแล้วขนขึ้นรถ ไม่ใช่งานเบาเลยจริง ๆ!