จ้าวฮุ่ยหลานโกรธจนตัวสั่นเทา ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา ความอัปยศอดสูและความโกรธแค้นท่วมท้นจนแทบกลืนกินนาง
ป้าหลินกับคนอื่น ๆ ก็โกรธจนกัดฟันกรอด เอาแต่ด่าทอไม่หยุดว่า “ไอ้สารเลวฆ่าไม่ตายเอ๊ย! สมควรตายจริง ๆ ต้องฟันให้เป็นหมื่นชิ้น!”
สองพี่น้องหลี่ต้าจู้ทำท่าจะพุ่งเข้าไปสู้ตายกับต้าฮุยจื่อทันที แต่ชายฉกรรจ์ไม่กี่คนตรงประตูตาไว รีบคว้าตัวพวกเขาไว้แน่น
ชาวบ้านที่อยู่ข้างนอกได้ยินคำพูดต่ำช้ากว่าสัตว์เดรัจฉานของต้าฮุยจื่อ ต่างก็โกรธจนเดือดดาล พากันตะโกนด่าทอเสียงดัง
แม้แต่ป้าหวังที่ปกติทนเห็นเฉินต้าซานได้ดิบได้ดีที่สุดไม่ได้ เวลานี้ยังตกใจจนหุบปากเงียบสนิท
ไม่ว่าปกติจะมีท่าทีต่อเฉินต้าซานอย่างไร ชาวบ้านก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นคนหนึ่งของหมู่บ้านหลี่!
มีคนอยู่ที่นี่ตั้งมากมาย แถมยังมีผู้ชายเต็มวัยอีกตั้งหลายคน หากปล่อยให้คนจากข้างนอกกลุ่มนี้ทำร้ายเฉินต้าซาน แล้วย่ำยีจ้าวฮุ่ยหลานได้!
นั่นไม่ใช่ความอัปยศของเฉินต้าซานคนเดียว!
แต่เป็นความอัปยศของคนทั้งหมู่บ้านหลี่!
ถ้าปล่อยให้ต้าฮุยจื่อสมหวัง คนทั้งหมู่บ้านก็จะถูกผู้คนชี้หลังนินทาไปตลอดชีวิต ไม่มีวันเงยหน้าขึ้นมาได้อีก!
เดิมทีป้าหวังก็กลัวอยู่บ้าง จึงหลบอยู่นอกประตู ไม่กล้าเข้าไป
แต่ตอนนี้นางกลับอดใจไม่ไหว พุ่งเข้าไปด่าทอว่า “พวกแกบุกบ้านคนอื่นมาตอนกลางวันแสก ๆ ทั้งทุบทั้งทำลาย ทำร้ายคนไปตั้งมากมาย ยังคิดจะย่ำยีเมียเขาอีก”