สายตาหลายสิบคู่จับจ้องอยู่แบบนี้ ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของต้าฮุยจื่อจะปิดบังได้อย่างไร?
มือของเขายังไม่ทันแตะด้ามปืน เสียงตวาดก็ดังขึ้นจากฝูงชนทันที “ระวัง! มันจะชักอาวุธ!”
ชั่วพริบตา ชาวบ้านที่เดือดดาลกันอยู่แล้วก็ยิ่งโกรธจัด!
คนในบ้านต่างกำเครื่องมือทำไร่ทำสวนในมือแน่น แล้วขยับเข้าไปใกล้อีกหลายก้าว
หลี่หย่งจวินชูขวานขึ้นสูง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ พลางตวาดว่า “แกกล้าขยับดูก็แล้วกัน!”
“วันนี้ถ้าแกกล้าเอาของนั่นออกมา ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินออกจากหมู่บ้านหลี่ไปทั้งเป็น!”
มือของต้าฮุยจื่อชะงักค้างอยู่ด้านหลัง ใบหน้าซีดสลับแดง
เมื่อมองฝูงชนที่กำลังโกรธเกรี้ยวตรงหน้า ความหวาดกลัวที่ไม่เคยประสบมาก่อนก็พลันถาโถมเข้ามาในใจ!
เรื่องวันนี้คงกำลังจะบานปลายจนควบคุมไม่อยู่แล้ว!
หรือเขาจะต้องลงเอยด้วยการยิงคน แล้วหนีหัวซุกหัวซุนไปตลอดชีวิตจริง ๆ?
ทันใดนั้น เสียงของหลี่ซู่เกินก็ดังมาจากด้านหลังฝูงชน “พวกคุณมามุงอะไรกันอยู่ตรงนี้? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ก่อนหน้านี้เขากำลังพาคนจากคณะกรรมการหมู่บ้านขึ้นไปตรวจนับพื้นที่ป่าและไร่นาบนเขาต่อ
พอเห็นคนมากมายล้อมอยู่หน้าบ้านเฉินต้าซานจากระยะไกล เขาก็รีบตรงมา พอใกล้ถึงค่อยได้ฟังคนเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ
เมื่อเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านอย่างเขามาถึง ชาวบ้านก็เหมือนได้หลักยึดขึ้นมาทันที
“พวกมันพังบ้านเฉินต้าซาน ทุบตีลูกชายคนโตของบ้านเยว่จิ้น แล้วยังทำร้ายหลี่จื้อเฉียงอีก จะย่ำยีเมียต้าซาน แถมยังขู่จะฆ่าเฉินต้าซานด้วย!”