ขบวนขนหัวบุกเงียบไปไม่ถึงสองวินาที ก็พลันระเบิดเสียงหัวเราะแหลมเสียดหู!
「เมียต้าจ้วง เรื่องโกหกนี่เฉินต้าซานสอนพวกเธอพูดใช่ไหม? คิดจะหลอกพวกเราเหมือนเด็กสามขวบหรือไง?」
「แต่งเรื่องเหลวไหลมาหลอกคน ไอ้คนไร้คุณธรรมคนนั้นมันเห็นพวกเราหาเงินไม่ได้หรือไง?」
「น่าขำจริง ๆ ลี่ตงกับเว่ยผิงถามจนรู้เรื่องหมดแล้ว เถ้าแก่เขาพักอยู่ในตำบล รับซื้อหัวบุกอยู่ที่นั่นโดยเฉพาะ!」
มีคนยกไฟฉายส่องหน้าเฉินต้าซาน!
ท่ามกลางลำแสงจ้าบาดตา เสียงด่าทอดังขึ้นระงมไม่ขาดสาย 「เล่นกลหลอกเด็กแบบนี้ ไม่อายบ้างหรือไง!」
「รอพวกเรารับซื้อหัวบุกจากหมู่บ้านรอบ ๆ จนหมดก่อนเถอะ มาดูกันว่าแกจะยังหาเงินสกปรกได้ยังไง!」
「ใช่ ๆ แค่บ้านฉันก็รับซื้อมาได้ตั้ง 600 กว่าชั่งแล้ว ลี่ตงบอกว่า ต่อให้กลับมาตอนเที่ยงคืนวันนี้ ก็จะจ่ายเงินให้พวกเราครบ 80 หยวน!」
「บ้านฉันก็มี 600 กว่าชั่งเหมือนกัน...」
「บ้านฉันมากกว่าอีก ตั้งพันชั่ง ได้เงินตั้ง 130 กว่าหยวน!」
ชั่วพริบตา ทุกคนต่างมองเฉินต้าซานอย่างลำพองใจ พากันโอ้อวดและเยาะเย้ยเสียงดังระงม
หลี่ลี่ตงเหลือบมองเฉินต้าซานอย่างเย็นชา ก่อนลากเลื่อนหิมะเดินต่อไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง 「อย่าไปเสียเวลาพูดกับเขา! เอาของไปขายก่อน มาดูกันว่าเขาจะพูดอะไรได้อีก!」
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็พากันขานรับพร้อมเพรียง 「ใช่ รีบเอาหัวบุกไปขายกันเถอะ ดูซิว่าเขาจะพูดอะไรได้อีก!」
「ตัวเองใจดำ ยังไม่ยอมให้คนอื่นหาเงินอีก ไม่กลัวกรรมตามสนองหรือไง!」
ขบวนยาวเหยียดเคลื่อนต่ออีกครั้งอย่างรวดเร็ว!
ถึงตอนนั้นเอง หลี่หย่งจวินกับคนอื่น ๆ ถึงได้รู้ว่าปริมาณหัวบุกที่คนเหล่านี้รับซื้อมาเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสองเท่าแล้ว
เลื่อนหิมะเกือบ 20 คันบรรทุกกระสอบป่านอยู่ 70-80 ใบ ดูท่าคงมีหัวบุกเป็นหมื่นชั่ง!