“จินละ 15 เฟินงั้นหรือ?”
แม่สามีของโจวอวี้เจินจงใจพูดเสียงดัง ก่อนจะแผดเสียงขึ้นว่า “งั้นหมายความว่า ก่อนหน้านี้เฉินต้าซานรับซื้อหัวบุกจากพวกเธอ แล้วได้กำไรสุทธิชั่งละ 5 เฟินเลยหรือ?”
ป้าหวังที่รีบร้อนตามมาถึงเบิกตากว้างจนแทบถลน อดตะโกนออกมาไม่ได้ว่า “เมื่อวานพวกเขาขนหัวบุกไปขายที่ตัวเมืองตั้งหมื่นสี่พันกว่าจิน ถ้าอย่างนั้นเขาก็ได้กำไร... ได้กำไร...”
“เจ็ดร้อยกว่าหยวน!”
ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนเป็นคนตะโกนตัวเลขนี้ ทุกคนต่างตกใจจนปากอ้าค้าง
เสียงสูดปากดังขึ้นระงม!
หลายคนเริ่มนับนิ้วคำนวณกันยกใหญ่!
บางคนถึงกับส่งเสียงครืดคราดประหลาดในลำคอ!
แววตาของทุกคนพลุ่งพล่านด้วยความโลภอันร้อนแรง พร้อมกับโทสะที่ยากจะบรรยาย
เจ็ดร้อยกว่าหยวน!
เงินตั้งมากมายขนาดนั้น!
ต่อให้กินเนื้อทุกวัน ก็คงต้องกินอยู่หลายปีถึงจะหมด!
ขณะที่ทุกคนกำลังตาแดงก่ำและยืนตะลึงงัน จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้นมาอีกว่า “หัวบุกของหมู่บ้านเราขายให้เฉินต้าซานกันแค่จินละ 8 เฟินทั้งนั้น!”
“หัวบุกพวกนั้นเขาไม่ได้กำไรแค่ 5 เฟินหรอก แต่ได้ตั้ง 7 เฟิน!”
“เกือบได้กำไรครึ่งต่อครึ่งเลยนะ!”
พอได้ยินเช่นนั้น แม่สามีของโจวอวี้เจินก็เป็นคนเริ่มด่ากราดขึ้นมาทันที “ไอ้เฉินต้าซานสารเลว ใจดำถึงขนาดนี้เชียวหรือ!”
“พวกเราก็ไม่ได้ห้ามเขาหากินเสียหน่อย แต่ก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ทำไมถึงไม่เห็นแก่ญาติพี่น้องกันบ้าง!”
“หัวบุกจินหนึ่งได้กำไร 7 เฟิน... นี่มันปล้นกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?”
บ้านนางไม่ได้ขายหัวบุกให้เฉินต้าซาน และก็ไม่มีใครในบ้านไปรับซื้อหัวบุกกับเขาด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนางเลยสักนิด!