หลี่เอ้อร์จู้กับหลี่หม่านชางวิ่งหอบแฮก ๆ เข้ามา
“พี่ต้าซาน ไอ้หลี่ลี่ตงกับหลี่เว่ยผิงสองคนนั้นมันไร้คุณธรรมจริง ๆ ขนหัวบุกไปขายที่ตลาดแล้ว!”
หลี่หม่านชางเท้าเข่าหอบหายใจไปพลาง กัดฟันกรอดไปพลาง “เมื่อคืนตอนดึก สองครอบครัวนั้นแอบไปรับของจากผู้ช่วยบัญชีโจวกับป้าหวัง พอฟ้ายังไม่สางก็แบกกระสอบลงเขาไปแล้ว!”
“จะแยกไปทำเองก็ช่างเถอะ!” หลี่เอ้อร์จู้ต่อยวงกบประตูดังปึง “ทั้งที่รู้ว่าสองบ้านนั้นไม่ลงรอยกับพี่ต้าซาน ยังจงใจทำให้คนเขาโมโหอีกไม่ใช่หรือไง?”
ดวงตาเขาแดงก่ำ กัดฟันด่าทอ “ไม่ว่ายังไง พี่ต้าซานก็เป็นคนพาพวกมันหาเงินแท้ ๆ ทำแบบนี้ไม่กลัวโดนคนเอาไปนินทาลับหลังหรือไง...”
เฉินต้าซานมองใบหน้าแดงก่ำของทั้งคู่ กลับหัวเราะออกมา
เขายื่นมือไปโอบไหล่ทั้งสอง พาเดินเข้าไปในบ้าน “เอาละ อย่าเพิ่งเดือดกันขนาดนั้น แล้วก็อย่าพูดอยู่เรื่อยว่าพวกเธอได้เงินเพราะตามฉันเลย!”
“ที่ฉันให้พวกเธอไปรับซื้อหัวบุกมาขายให้ฉัน ก็เป็นการค้าขายหาเงินเหมือนกัน!”
“เพราะงั้นเรื่องนี้ พวกเธอไม่มีใครติดค้างอะไรฉันทั้งนั้น!”
“พวกเขาจะแยกไปทำเองหรือจะรับซื้อหัวบุกจากบ้านไหนก็เป็นสิทธิ์ของพวกเขา พวกเธอไม่ต้อง...”
ยังพูดไม่ทันจบ ทั้งสองก็เอ่ยขัดขึ้นมาพร้อมกัน “พี่ต้าซาน ทำไมยังพูดแทนพวกมันอีกล่ะ?”
“ถ้าไม่ได้พี่หาช่องทางให้ อย่าว่าแต่รับซื้อหัวบุกมาขายทำเงินเลย หัวบุกที่บ้านเราปลูกไว้ก็ยังเปลี่ยนเป็นเงินไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“คนเราต้องมีมโนธรรม พวกมันแทงข้างหลังกันแบบนี้...”
เฉินต้าซานพูดขัดอีกครั้ง “ในเมื่อพวกเขาเริ่มแยกไปทำเองแล้ว จะพูดเรื่องพวกนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์!”