เห็นเฉินต้าซานไม่โกรธกลับยิ้ม หลี่เอ้อร์จู้ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “พี่ต้าซาน พูดอะไรสักหน่อยสิ!”
“เมื่อกี้ฉันได้ยินหลี่ลี่ตงกับหลี่เว่ยผิงตะโกนอยู่ทางโน้น บอกให้คนในหมู่บ้านออกไปเก็บหัวบุก พวกเขารับซื้อในราคาจินละ 1 เหมา 3 เฟินแล้ว!”
“ถ้าปล่อยให้พวกนั้นทำสำเร็จ ต่อไปคนในหมู่บ้านก็จะพากันทำงานให้พวกเขาหมด แล้วพวกเราจะค้าขายกันต่อยังไง?”
หลี่หย่งจวินวางตะกร้าสะพายหลังบนไหล่ลงอย่างแรง “น้องต้าซาน รีบลงเขาไปคุยกับเถ้าแก่คนนั้นสิ บอกเขาว่าต่อไปอย่ารับซื้อของจากพวกนั้นอีก!”
“ใช่แล้ว!” หลี่หม่านชางตาเป็นประกาย พูดอย่างเดือดดาลว่า “ต้องจัดการพวกมันแบบนี้แหละ!”
“ถึงตอนนั้นพวกมันก็กักหัวบุกไว้เต็มบ้าน แต่กลับขายไม่ออกสักหัว ต่อให้ร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้อง!”
เฉินต้าซานยกมือห้ามคำพูดของทุกคน แล้วส่ายหน้าอย่างจงใจทำทีหมดอาลัยตายอยาก “ถ้าฉันมีความสามารถขนาดนั้น วันนี้เขาก็คงไม่รับซื้อหัวบุกที่พวกนั้นเอาไปส่งหรอก!”
“ช่างเถอะ ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ธุรกิจที่จะทำได้ยาว ๆ ต่อให้ไม่มีใครมาแย่ง พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิก็คงไม่มีของให้รับซื้อแล้ว!”
“ฉันตัดสินใจแล้ว มะรืนนี้จะขนของที่มีอยู่ไปขายในตลาด จากนั้นก็เลิกทำแล้ว!”
เขากวาดตามองทุกคนรอบตัว น้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้งอยู่หลายส่วน “ต่อไปถ้าพวกคุณเก็บของได้ ก็เอาไปขายให้ลุงลี่ลี่ตงกับพวกเขาเถอะ!”
“ไม่สิ ตอนนี้ก็เอาของที่มีอยู่ไปส่งให้พวกเขาได้เลย!”
“ราคาจินละ 1 เหมา 3 เฟิน ดีกว่า...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลี่หย่งจวินก็ถลึงตา ตะโกนเสียงดัง “น้องต้าซาน พูดอะไรของนาย? นายเห็นพวกเราเป็นคนแบบไหน?”
“ของที่พวกเราเก็บมาก่อนหน้านี้ก็เก็บให้นายทั้งนั้น ต่อให้ขายได้แพงขึ้นจินละ 3 เฟิน หรือแพงขึ้น 3 หยวน พวกเราก็ไม่มีทางเอาไปขายให้พวกนั้น!”
“ใช่!” หลี่หม่านชางฟาดเข่งไม้ไผ่ลงกับพื้นอย่างแรง หัวบุกข้างในกลิ้งกระจายออกมา “พี่ต้าซาน ถ้ายังพูดแบบนี้อีก พวกเราจะโกรธแล้วนะ!”