สองสามีภรรยาหลี่โหย่วไฉกำลังนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกับจ้าวฮุ่ยหลานและเฉินกุ้ยฮวาอยู่ในบ้าน
พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก ทั้งสี่คนก็รีบออกมาต้อนรับ
ท่ามกลางแสงสนธยา เนื้อหมูบนเลื่อนเป็นประกายน้ำมัน ถุงข้าวสารพองตุง ส่วนผ้าห่มนวมหลายผืนที่มัดไว้ไม่แน่นก็แทบจะร่วงลงมา...
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบช่วยกันขนของอย่างวุ่นวาย
แต่พวกผู้ชายที่ตามหลังเฉินต้าซานกลับไม่มีใครกล้าลงมือ
แต่ละคนก้มหน้า แอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าตึงเครียดของเขาเป็นระยะ
ใบหน้าคล้ำของหลี่หม่านชางเต็มไปด้วยความร้อนใจ “พี่ต้าซาน พวกเราหลายคนไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบนะ!”
“เมื่อกี้ตอนพวกยายแก่ใจร้ายก่อเรื่อง ฉันยังถลึงตาใส่พวกนั้นไปตั้งหลายครั้ง!”
เขากลัวเฉินต้าซานจะไม่เชื่อ จึงคว้าตัวหลี่เอ้อร์จู้ที่อยู่ข้าง ๆ มา “เอ้อร์จู้อยู่ข้างฉัน เขาเป็นพยานได้!”
หลี่เอ้อร์จู้พยักหน้า “พี่ต้าซาน อย่าคิดมากเลย บ้านพวกเราไม่มีทางทำเรื่องอกตัญญูแบบนั้นแน่!”
เขามองเฉินต้าซานด้วยสายตารู้สึกผิด “เมื่อกี้... ที่จริงทุกคนก็อยากช่วยพูดแทนพี่นะ!”
“แค่ลุงลี่ตงกับพี่เว่ยผิงอยู่ด้วย พวกเรานึกว่าพวกเขาจะจัดการคนในบ้านกัน...”
หลี่หย่งจวินหน้าแดงก่ำ “ต้าซาน คนในบ้านพวกเราไม่มีทางทำเรื่องไร้หัวใจแบบนั้นแน่!”
เขากัดฟันกระทืบเท้า “ถ้าไม่เชื่อ ฉันจะไปเรียกแม่มาเดี๋ยวนี้ ให้สาบานต่อหน้าทุกคนเลย...”
ทุกคนต่างพูดกันคนละประโยคสองประโยค ต่างยืนยันหนักแน่นด้วยการตบอกตนเอง กลัวว่าเฉินต้าซานจะพาลโกรธพวกเขาไปด้วย!
เฉินต้าซานส่ายหน้ายิ้ม ก่อนจะหยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาแจกทุกคน “ฉันเชื่อพวกนาย!”