นับตั้งแต่ได้รับอนุญาตจากเฉินต้าซานให้ไปซื้อหัวบุกจากหมู่บ้านอื่นมาขายให้เขา
ครอบครัวของหลี่ลี่ตงกับหลี่เว่ยผิงก็มีรายรับทุกวัน ธนบัตรใบใหญ่ราคา 10 หยวนที่ยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็หนาขึ้นเรื่อย ๆ
เงินที่หาได้ในเวลาไม่กี่วัน แทบจะเท่ากับเงินเดือนครึ่งปีของพนักงานในตัวอำเภอแล้ว
แม้ยังไม่กล้าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย แต่กับข้าวบนโต๊ะก็มีน้ำมันเพิ่มขึ้นทุกมื้อ แม้แต่โจ๊กข้าวโพดก็ยังใส่ข้าวขาวลงไปสักสองกำมือเป็นครั้งคราวได้แล้ว
ผลประโยชน์ที่จับต้องได้เหล่านี้ ล้วนเป็นเฉินต้าซานที่มอบให้ทั้งนั้น!
ตอนนี้กลับทำจนอีกฝ่ายไม่ยอมรับของจากบ้านพวกเขาแล้ว พอกลับไป คนพวกนี้คงโดนครอบครัวต่อว่าจนหูชาแน่!
ริมฝีปากเหี่ยวแห้งของย่าหลี่เว่ยผิงสั่นระริกไม่หยุด “เอ่อ... ต้าซานเอ๊ย ถ้าเราไม่ขายให้เถ้าแก่ใหญ่แล้ว กลับมาขายให้เธอได้ไหม?”
คราวนี้หลี่เว่ยผิงไหวตัวทัน รีบก้มตัวมายืนข้างย่า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
เฉินต้าซานถึงกับโมโหจนหัวเราะออกมา!
เขาส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ไม่ได้หรอก!”
“ฉันให้ราคาต่ำขนาดนั้น จะไปสูบเลือดสูบเนื้อบ้านพวกเธอได้ยังไง?”
หลี่ลี่ตงร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เขาคว้าแม่ตัวเองแล้วผลักไปหาเฉินต้าซาน
ขอบตาหญิงชราแดงก่ำ แทบจะร้องไห้ออกมา “ไม่หรอก ๆ พวกเราเต็มใจให้เธอสูบเลือดสูบเนื้อ!”
พอได้ยินแม่ร้อนรนจนพูดผิด หลี่ลี่ตงก็รีบปิดปากนาง แล้วอธิบายอย่างกระวนกระวาย “ต้าซาน อย่าไปฟังแม่ฉันพูดเหลวไหล ฉันไม่เคยคิดจะแยกไปทำเองเลยนะ!”
“เธอจะสูบเลือดสูบเนื้อพวกเราได้ยังไงกัน ที่จริงเธอพาพวกเราไปกินเนื้อชัด ๆ...”
“พอแล้ว!” เฉินต้าซานเลิกคิ้วขัดขึ้น แววตาเย็นชา “ตอนนี้ฉันไม่อยากพาพวกเธอทำแล้ว!”
เขาคาดการณ์สถานการณ์ตรงหน้าไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว!